Nooʻrin va’da (hajviya) [Abdul Hamid]

Nooʻrin va’da (hajviya) [Abdul Hamid]
Nooʻrin va’da (hajviya) [Abdul Hamid]
Mish-mish tarqaldi. Husanboy ba’zi hamkasblari bilan gaplashmay qoʻyganmish. Eng qizigʻi, oʻsha «ba’zi»lar uning ulfatlarimish. Qizigʻi, Husanboy ular bilan urishmagan, soʻkishmagan, bor-yoʻgʻi choyxonada birga oʻtirgan-u...
Bu gaplar, odatdagidek, toʻppa-toʻgʻri Sunnat Azlarovichning qulogʻiga yetib keldi. U jamoa inoqligi uchun qattiq jon kuydirguvchi odam boʻlgani uchun, bu mish-mishlarning tagiga yetishga qasd qildi.
—Husanboyni chaqiring, — dedi chorlovni eshitib yoniga kirgan kotibasiga.
Oradan koʻp oʻtmay, xonaga ogʻir musibatga duchor boʻlgan odamday, Husanboy kirib keldi.
— Chaqirtirgan ekansiz?
— Keling. Qulogʻimga gʻalatiroq gaplar chalindi. Tinchlikmi? — dedi boshliq jiddiy ohangda.
Husanboy stulga ogʻir choʻkib, mutelik bilan xoʻjayinga termuldi.
— Hamidbek, Habibxon, Hasanboy, yanglishmasam, ulfatlaringiz shekilli, — gap boshladi Sunnat Azlarovich, — nega ular bilan arazlashib yuribsizlar?
— Ha endi, shunchaki, — chaynaldi Husanboy, — arzimagan gap.
Bu uchrashuvga ancha jiddiy tayyorgarlik koʻrgan boshliqqa Husanboyning oʻlamsa javobi yoqmadi.
— Nimasi arzimagan, arzimagan boʻlsa, nega bunaqa tumshayib yuribsiz. Duv-duv gap. Jamoada inoqlik yoʻq. Bunaqada ishda unumdorlik boʻladimi?
— Xoʻjayin...
— Nima xoʻjayin, gapingizdan sezib turibman, hamma balo oʻzingizda. Qilgilikni qilib qoʻyib...
— Yoʻq, — qichqirib yubordi Husanboy, — men hech narsa qilmadim. Ular meni xoʻrlashdi. Men shunga chidolmayapman, xoʻjayin.
Husanboy yigʻlab yubordi. Boshliq buni kutmaganmidi yoki kap-katta erkakning yigʻlashi shoshirib qoʻydimi, kalovlangancha xodimining oldiga oʻtdi. Kotibasi damlab qoʻygan achchiq koʻk choydan bir piyola quyib Husanboyga uzatdi.
— Qoʻying, xafa boʻlmang, ular bilan oʻzim gaplashaman! Muni iching-da, nima boʻlganini bir boshdan gapirib bering?
Husanboy hiq-hiq qilganicha, choyni ichib, oʻpkasini bosib gap boshladi.
— Har yakshanba choyxonada oʻtiradigan odatimiz bor. Kechagi yakshanba shaxsan oʻzim bozor qildim, anavi tanballar kelguncha dasturxon tuzadim...
Husanboy qarasa, boshliq uni astoydil tinglayapti. Ilhomi kelib ketdi:
— Shu desangiz, dasturxonda yoʻq narsaning oʻzi yoʻq. Parrak-parrak gazaklarni aytmaysizmi... Anavi jonivorlar-chi, tur-turi bilan. Jiyanim Amerikadan men uchun ataylab olib kelgan «Viski»ni ham dasturxonga qoʻygan edim. Turishini koʻrib soʻlaging oqadi, shishasi uch burchak, besh-olti ordeni, faxriy yorliqlari bor. Qoʻlingga olib chayqasang qult-qult qilib ovoz chiqaradi...
Boshliq bu ta’riflarni eshitar ekan, qult etib yutinib qoʻydi.
Husanboy davom etdi:
— Shularga qarab oʻzimda yoʻq quvonib tursam, lop etib xotinimga kecha ertalab «ichmayman» deb bergan va’dam esimga tushib qolsa boʻladimi. Bilasizmi, xoʻjayin, dunyo koʻzimga qorongʻi boʻldi. Lekin oʻylab-oʻylab chorasini topdim. Xotinimga ichmayman deb va’da berganman, astoydil iltimos qilishsa, majburlashsa ham ichmayman, demaganman-ku. Toʻgʻrimi?
— Toʻgʻri, toʻgʻri, — deb yubordi Sunnat Azlarovich.
— Xullas, anavi yaramaslar kelishdi. Piyolaga quyib uzatishganda, xotinga bergan va’damni asta eslatib, til uchida ichmayman, dedim. Nokaslarni jindek xiralik qilar, deb oʻylagandim-da. Qayoqda, shuni kutib turgandek, «Unda ichmaganing durust», deyishdiyu oʻzlari...
Shu joyga kelganda, Husanboyning koʻzida yana yosh gʻiltillay boshladi. Xoʻjayinning ham ahvoli undan yaxshi emasdi. Husanboy hiqillab gapini arang davom ettirdi:
— Ablahlar, hamm-masini ichishdi. Bir qultim ham qoldirishmadi. Na tixirlik qilishdi, na zoʻrlashdi.
— «Viski»ni hammi, — deb yubordi Sunnat Azlarovich koʻzlarini katta-katta ochib.
— Uni ham tinchitishdi. Alamimga chidolmay qoʻlimga ilingan shishani yerga urdimu chiqib ketdim. Axir, oʻzbekda oling-oling, shirin qilib bering, qoʻlimni qaytarmang, degan gaplar boʻlardi-ku, xoʻjayin...
Boshliq oʻrnidan turib ketdi.
— Yaramaslar. Shunchalik ham shafqatsizlik qilishadimi? Umrim bino boʻlib bunday bagʻritoshlarni koʻrgan emasman. Xafa boʻlmang, uka, bu qilmishlari uchun ham javob berishadi. Oʻzingizdan ham oʻtganda, uka. Xotin deganga boʻlar-boʻlmasga va’da berilavermaydi.
Husanboy ichini boʻshatib, asta oʻrnidan turdi. Eshik oldiga kelganida boshliq birdan soʻrab qoldi:

— Haligi... jiyaningiz Amerikaga yana borsa kerak-a?
Loading...
Яндекс.Метрика