Eh, shoʻrlik erkaklar! (hajviya) [Anvar Obidjon]

Eh, shoʻrlik erkaklar! (hajviya) [Anvar Obidjon]

Ta’qib Qilish Sezyapman, u menga hamon oʻgʻrincha tikilib turibdi. Rostini aytganda, ayolning nigohini yetti qavat devorning ortidan his qila oladiganlarning bittasi – men. Avtobus keladigan tomonga qarab-qarab qoʻyaman-u, u turgan yoqqa yuzlanishdan oʻzimni tiyaman. Biroq, aniq his qilyapmanki, u mening oʻng tarafimdagilarning sakkizinchisi. Jigarrang kastyumli tepakal kishining yelkasi osha hanuz menga termilib turibdi. Ulama kipriklarini yelpigʻichdek tebratib, surmaga botirilgan qoshlarini chimirib qoʻyayotganini xuddi televizorda koʻrayotgandek aniq tasavvur qilmayotgan boʻlsam, non ursin. Shunaqa ta’qiblardan biram bezib ketdimki... Xayriyat, lip etib taksi kelib qoldi. Toʻxtatdim. Aqlim yetib turibdiki, u ham hoynahoy shu tarafga intilyapti. «Hayda, molodyoj!» deb baqirdim shofyorga. Mashina toychoqdek oldinga sapchidi. Mana endi «kafe»ga kirvolib, hamma odamlardek oʻzimni erkin his qilishim, bosib-bosib muzdek pivo simirishim mumkin. Axir, bugun maosh olganman. U qanchalar pismiqlik bilan ortimdan tushgan boʻmasin, men baribir xotinimni boplab chalgʻitib ketdim. Bir Xonali Uyda – Boʻldi endi, xotinjon, chiroqni oʻchirib yoting. – Ozgina sabr qiling, dadasi. – Buncha qaysarsan? Yot degandan keyin... – Yana besh minutgina... – Axir, yarim kecha boʻp qoldi. Yotsang-chi. – Hozir deyapman-ku. Picha sabr qip turing. – Oʻchir chiroqni! He, dardisar! – Nima?! – Ha, dardisarsan! Yalmogʻizsan!!! Kunda shu ahvol. Xotinimga konspekt yozish zarur, menga esa – surat chiqarish. Fotograflik ham qurib ketsin. 1976

Muallif: Anvar Obidjon