Sovigan koʻngil (hajviya) [Anvar Obidjon]

Sovigan koʻngil (hajviya) [Anvar Obidjon]

Shu topda u koʻzimga yanada sovuq koʻrinib ketdi. Aftimni tirishtirib, yuzimni chetga oʻgirdim. Kayfiyatim tushganini payqayotgandek, «ilgarilari mendan joningizniyam ayamas edingiz, endi me’dangizga tegdim shekilli», deyayotgandek tuyuldi. Oʻngʻaysizlanib, koʻzimni yerga qadadim. U esa goʻyo ta’nani davom ettirdi: «Balki, mendan qutulmoqchidirsiz?» «Ha!» deb baqirgim va bir yoʻla orani ochiq qilib qoʻygim keldi-yu, toʻsatdan ikkilanib qoldim: «Balki, usiz menga juda qiyin boʻlar...» Shunda u birdan tutoqib ketgandek, «Siz nomardsiz!»– deya zahrini toʻkkandek boʻldi. – Mayli, men nomard boʻlaqolay! – nihoyat dadil turib oʻshqirdim unga oʻchakishib. – Endi sendek zaqqum bilan sirayam yaqin boʻlolmayman! ... Oʻsha-oʻsha, chekishni butunlay tashlab yubordim. 1978

Muallif: Anvar Obidjon