[IMG]
men.png
Torn eshik tomon yuzlandi.
- Janob Torn?...
- Ha?
- Xotiningizning ahvoli qalay?
- Tuzalyapti.
- Uning oldiga o'yolingiz bilan borsak bo'ladimi?
Torn sochiqqa qo'llarini artayotgan ayolga tikilib o'ylanib qoldi. U bekalik vazifasini qoyilmaqom qilib bajarardi. Torn hatto uni nima uchun bunchalik yoqtirmasligi haqida ham o'yladi.
- Keragi yo'q. Qaytib kelganimda o'zim olib boraman.
- Yaxshi, janob.
Ular xayrlashishdi va Torn kasalxonaga yo'l oldi. U bu yerda doktor Bekker bilan uchrashdi. Doktor unga Katerinaning tuzalib borayotganini bildirdi. U Katerinaning oldiga kirdi. Katerina uni ko'rib ma'yus jilmaydi.
- Salom, - dedi u.
- Salom, - dedi Katerina.
- Tuzukmisan?
- Sal-pal.
- Yaqinda to'liq tuzalib ketasan.
- Bilaman.
Torn kursisini karavot yoniga surdi va o'tirdi. U Katerinaning shu holatda ham naqadar go'zal ko'rinayotganidan ajablandi. Quyosh nuri uning sochlariga tushib turardi.
- Ko'rinishing yaxshi, - dedi u. - Men faqat seni o'yladim.

- Ko'rinishim qanday ekanligini tasavvur qilyapman, - dedi Katerina kulib.
Torn uning qo'llaridan tutdi va ular bir-birlariga jim termulishdi.
- G'alati davrlar, - dedi Katerina.
- Ha.
- Nahotki bir kun kelib hamma narsa o'z joyiga tushsa?
- Ha.
Katerina g'amginlik bilan jilmaydi va Torn uning ko'zlarini to'sib turgan sochlarini to'yorilab qo'yish uchun qo'lini uzatdi.
- Biz axir yaxshi odamlarmiz-ku, to'yorimi Jeremi?
- Menimcha shunday.
- Unda nima uchun hamma narsa bizga qarshi?
U boshini qimirlatdi.
- Agar biz yovuz bo'lganimizda edi, - dedi Katerina, - men buni jazo deb hisoblagan bo'lardim. Balki biz shunga loyiqdirmiz. Ammo bizning gunohimiz nima? Qanday xatoga yo'l qo'yganmiz?
- Bilmadim, - qiyinchilik bilan javob berdi Torn.
Katerina unga baxtiqarodek tuyuldi.
- Bu yerda sen xavfdan xolisan, - shivirladi Torn. - Men esa bir necha kunga ketyapman.
U javob bermadi. U hatto Tornning qaerga ketayotganligini ham so'ramadi.
- Ishlarim bor. Ortga surib bo'lmaydi.
- Uzoq vaqt bo'lmaysanmi?
- Uch kun. Senga har kuni qo'ng'iroq qilib turaman.

Katerina bosh irg'adi. Torn uning yonog'idan beozorgina o'pib qo'ydi.
- Jerri?
- Ha?
- Ular pastga men o'zim sakraganligimni aytishdi, - U Tornga bolalarcha beozor va hayrat bilan tikildi. - SYeNGA ham shunday deyishdimi?
- Ha.
- Men nima uchun bunday qilishim kerak edi?
- Bilmadim, - pichirladi Torn. - Lekin buni aniqlaymiz.
- Men aqldan ozganmanmi? - shunchaki so'radi u.
Torn unga qaradi va inkor ma'nosida bosh chayqadi.
- Hammamiz aqldan ozib qoldik shekilli, - dedi u.
Katerina o'rnidan turdi va ularning yuzlari ro'parama-ro'para keldi.
- Men o'zim sakramadim, - pichirladi u. - Meni... Demen itarib yubordi.
Xonaga uzoq sukunat cho'kdi va Torn xonadan asta chiqib ketdi.
Olti o'rinli "Lir" samolyoti Torn va Jenningsni olib uchardi. Yarim tunda ular Rimga qarab uchishardi. Jennings atrofiga kitoblarni yoyganicha, Tornni Tassonening barcha so'zlarini eslashga majbur qilardi.
- Eslolmayman, - dedi Torn. - Umuman yodimda yo'q.
- Boshqatdan boshlang. Yodingizga tushgan hamma narsani bir boshdan ayting.
Torn ruhoniy bilan bo'lgan birinchi uchrashuvi, uning ta'qibi, nihoyat parkdagi uchrashuv haqida qaytadan so'zlab berdi. Bu uchrashuvda ruhoniy she'rlar o'qigandi.
- Qandaydir dengiz... - ming'irladi Torn, eslashga urinarkan. - o'lim... lashkarlar... Rim... haqida.

- Yaxshiroq eslashga harakat qiling.
- Men juda jahlga mingan va uni jinni deb o'ylagandim. Umuman olganda, unga quloq solmaganman ham.
- Lekin uning so'zlarini eshitgansiz. Demak, siz eslay olasiz. Bo'ling!
- Eslolmayman!
- Urinib ko'r!
Tornning yuzi burishdi. U ko'zlarini yumib, eslashga harakat qilib ko'rdi.
- U mendan imon keltirishimni so'raganini eslayman. "Yaratganga imon keltir". U shunday degandi. "Yaratganga imon keltir"...
- Nima uchun?
- Shaytonning o'yoli bilan kurashish uchun. U "Shaytonning farzandini yengish uchun Xudoga imon keltir" degandi.
- Yana-chi? - bo'sh kelmasdi Jennings.
- Chol. Qandaydir chol...
- Qanaqa chol?
- U bir chol bilan uchrashishim lozimligini aytgandi.
- Davom eting...
- Eslolmayapman!...
- Uning ismini aytgandimi?
- M... Magdo. Megiddo. Yo'q, bu shaharning nomi.
- Qaysi shaharning? - so'radi Jennings.
- Uning so'zlariga ko'ra, men borishim kerak bo'lgan shaharning. MYeGIDDO. Imonim komil. Men Megiddoga borishim kerak.

Jennings portfelidan xaritani izlay boshladi.
- Megiddo... - ming'irlardi u. - Megiddo...
- Bu shaharni eshitganmisiz? - so'radi Torn.
- Garov o'ynashim mumkin, u Italiyada joylashgan.
Lekin Yevropaning birorta ham mamlakatida bu shahar yo'q edi. Jennings xaritaga yarim soat tikilib o'tirdi, keyin umidsiz ravishda bosh chayqaganicha uni yopdi. U elchiga qarab uning uxlayotganini ko'rdi va diniy kitoblarini varaqlashga tushdi. Mo''jaz samolyot tungi osmonda guvillaganicha parvoz qilar, Jennings esa kitob o'qishga kirishib ketgandi. "... va yerga Shaytonning avlodi inson ko'rinishida keladi. Zo'rlangan to'rt oyoqli jonivor uning onasi bo'ladi. Yosh Masih yer yuziga sevgi va xayr ulashgani kabi, u ham bevosita do'zaxning o'zidan olgan buyruqlarga ko'ra nafrat va qo'rquv urug'ini sochadi...".
Samolyot qo'ndi va Jennings atrofga sochilib ketgan kitoblarini yig'ishtirishga tutindi.
Rimda yomg'ir yog'ayotgandi. Ular bo'm-bo'sh aeroportni tezlik bilan tark etib, taksilar turadigan joyga chiqishdi. Mashina ularni shaharning narigi chetiga olib ketayotgan paytda Jennings mizg'ir, Torn esa Via Ventoning haykaliga tikilganicha Katerina bilan bir-birlarining qo'llaridan tutgancha bu ko'chalarni kezishgan damlarni eslardi. Ular bir-birlarini sevishardi. U Katerinaning atiri isini, uning kulgisini esladi. Shu yerda ular bir-birlariga sevgi izhor qilishgandi...
- Jeneral gospitali, - dedi taksichi va tormozni bosdi.
