[IMG]
men.png
U yerni lom bilan o'ya boshladi. Keyin esa qo'llari bilan tuproqni kavlay boshladi.
- Yordamlashvor, - dedi u Tornga va Torn ham sovuqdan qotib qolgan qo'llari bilan tuproqni kavlashga kirishdi.
Yarim soatdan so'ng ular terga va loyga botganicha, beton plita yuzasidan so'nggi tuproqni tortib oldilar.
- Hidini sezyapsizmi? - so'radi Jennings.
- Ha.
- Chamasi, judayam shoshilishgan.
Torn azobdan qiynalayotgani uchun unga javob bermadi.
- Avval qaysi birini ochamiz? - dedi Jennings.
- Balki buning keragi yo'qdir?
- Kerak.
- Lekin bu odamgarchilikdan emas.
- Agar xo'p desangiz, haydovchini yordamga chaqiraman.
Torn tishlarini g'ijirlatdi va bosh chayqadi.
- Unda boshladik, - dedi Jennings. - Avval kattasini.
Jennings plita ostiga lomni tiqdi. Keyin uni pastga bosdi.
- Qani, bo'l, jin urgur! - qichqirdi u va Torn yordamga shoshildi. Uning qo'llari qaltirardi.
- Kamida bir tonna keladi... - ming'irladi Jennings. Ular plitani ko'tarib surishga erishishdi va qabr ichiga nazar tashlashdi.

- E Xudoyim!
Chuqur ichida shoqolning jasadi yotardi. Turli hasharotlar qandaydir tarzda shu paytgacha saqlanib qolgan teri va tananing qoldiqlarini har tarafdan kemirishardi. Torn titrab ketdi va o'zini orqaga tashladi. Beton plita gursillab chuqur og'ziga tushdi. Minglab pashshalar osmonga ko'tarildi. Jennings dahshat bilan Tornga tashlandi va uni bu yerdan olib ketishga urindi.
- Yo'q!!! - o'kirdi Torn.
- Ketdik!
- Yo'q! - o'kirishda davom etdi Torn. - IKKINChISINI!
- Nima uchun? Biz o'zimiz uchun kerakli barcha narsani ko'rdik.
- Yo'q, bunisini ham, - dedi Torn. - Balki, bu yerga ham hayvon ko'milgandir!
- Xo'sh, nima bo'pti?
- Unda, mening farzandim tirik bo'lib chiqadi!
Jennings Tornning telbalarcha nigohiga ko'zlarini qadadi va lom yordamida kichkina beton plitani ko'tarishga urindi. Torn uning yoniga kelib, plita orasiga qo'lini tiqdi. Plitani surishdi va Tornning ko'zi yoshga to'ldi. Kichkinagina qabrda chaqaloqning suyaklari yotar, uning bosh suyagi majaqlangandi.
- Boshi... - ho'ngradi Torn.
- ... E Xudo...
- Ular uni o'ldirishgan ekan!
- Ketdik.

- Ular mening o'yolimni o'ldirishgan ekan! - qichqirdi Torn ovozining boricha. - Ular uni o'ldirishgan ekan! Mening o'yolimni o'ldirishgan ekan!
Jennings Tornni o'rnidan turg'izdi va uni kuch bilan sudray boshladi. Ammo u kutilmaganda qo'rquvdan titrab ketib, joyida qotib qoldi.
- Torn, bu yoqqa qara.
Torn Jennings ko'rsatgan tarafga qaradi va qop-qora itning boshiga ko'zi tushdi. Itning yonayotgan ko'zlari bir-biriga yaqin joylashgan, uning og'zidan so'lak oqardi. Yaqin atrofda uvillash eshitildi. Torn va Jennings qimirlamay turishardi. It butalar orasidan chiqib keldi. U ozib ketgan, hammayog'i yara-chaqa bo'lib, biqinida yangi jarohatning izi bor edi. Butalar shitirlab, yana bitta itning tumshug'i ko'zga tashlandi. Keyin yana va yana itlar paydo bo'la boshladi. Go'yoki butun qabriston harakatga kelayotgandek edi. Atrofni qora sharpalar bosib ketgan, ular och qolgan, o'nlab quturgan itlar edi. Ularning og'zidan so'lak oqardi.
Jennings va Torn hattoki bir-birlariga qarashga ham jur'at qila olishmasdi. Uvillayotgan itlar to'dasi hozircha joyidan qimirlamay turardi.

- Ular... murdalarning hidini sezishyapti... - shivirladi Jennings. - Orqaga yurish kerak.
Ular nafaslarini yutganicha, asta-sekin ortga chekina boshlashdi. Shu lahzada itlar ularga tashlanishdi. Torn toyib ketdi va beixtiyor baqirib yubordi. Jennings shu zahoti unga yopishdi va xotirjamlikni saqlash maqsadida pichirladi:
- Yugurmaslik kerak... ularga faqat jasadlar kerak...
Ammo itlar qabrlarni aylanib o'tib ko'zlarini tiriklardan uzmay turishardi. Itlar va odamlar orasidagi masofa qisqarib borar, yirtqichlar tobora yaqinlashib kelishardi. Torn va Jennings ortga chekinib borishardi. Shu payt ular orqadagi to'siqqa urilishdi. Torn qaltiraganicha Jenningsga yopishdi. Ular tosh sanamning oyog'i ostida turishardi. Itlar ularni har tarafdan o'rab olgandi. Yirtqichlar va ularning qurbonlari qandaydir soniyalarga jim bo'lib qolishdi. Quyosh botayotgan va qabriston ortida ufq qizarib ketgandi. Itlar olg'a tashlanish haqidagi buyruqni kutishardi.
Jennings jahd bilan itlarning yo'lboshchisini lom bilan urdi va itlar shu zahoti ularga otilishdi. Jenningsni yiqitgan yirtqichlar uning tomog'idan tishlashga urinishardi. Muxbir yerda yotganicha tipirchilar, fotoapparat tasmasi uning bo'yniga o'ralib qolgandi. Jennings itlardan qutulishga harakat qilardi.

Torn to'siq yoniga yetib olishga erishdi. Shu payt unga katta it tashlandi va tishlarini uning yelkasiga botirdi. Jeremi cho'kkalab qoldi va boshqa itlar ham unga tashlanishdi. Tishlarning sharaqlashi eshitilar, Jeremining ustiga so'laklar oqardi. Torn emaklagancha to'siqqa yaqinlashishga urindi. U tishlarning tanasiga qanday botayotganini his qilardi. U bir necha soniyaga yerda yumalayotgan Jenningsga qarashga ulgurdi. Torn oyoriqni his etmasdi, uning xayolida bitta fikr bor edi - bu yerdan qochish! Jeremi emaklagancha to'siq tomon keta boshladi. Itlar uning yelkasiga yopishishdi. Uning qo'li qandaydir sovuq narsaga tegdi. Bu Jennings qo'lidan tushirib yuborgan lom edi. U lomni mahkam tutdi va ortiga siltadi. Ayanchli akillash eshitildi va Torn itlardan biriga boplab tushirganini bildi. Uning yelkasi qondan ho'l bo'lib ketdi va ortiga o'girilgan Torn bir itning ko'zi oqib tushganini ko'rdi. Bu unga kuch bag'ishladi, u lom bilan itlarni ura ketdi va oyoqqa turib oldi.
Jennings daraxt tagida turardi. Itlar unga tashlanishda davom etishardi. Olishuv paytida kutilmaganda fotoapparat yoritigichi ishlab ketdi va yirtqichlar dahshat bilan orqaga chekinishdi. Torn lomni siltaganicha to'siq tomon chekinardi. Jennings itlar yaqin kelishganida fotoapparat tugmachasini bosar, yoritgich chaqnaganida itlar ortga chekinganidan foydalanib, to'siq tomon yugurardi. Nihoyat u ham panjaraga yetib oldi.

U Tornga yaqinlashdi. Torn panjaraga osilib chiqdi va yengi osilib qolib, qabriston tashqarisiga yiqildi. U oyoriqdan ingrab yubordi. Jennings ham panjaraga osilib chiqdi va kamerani itlarga otib yuborib, o'zini tashqariga otdi. Haydovchi dahshatga tushganicha ularga tikilib turardi. U mashinadan otilib chiqib Jenningsga Tornni mashinaga o'tqizishda yordam berdi. Jenningsning ko'zi itlarga tushdi. Ular panjaraga tashlanishar, uvillashardi. Ulardan biri panjaradan sakrab o'tishga urindi va undan deyarli sakrab ham o'tgandi, ammo panjara qozig'iga sanchilib qoldi. Uning tomog'idan qon favvora bo'lib otila boshladi. Qon isini sezgan itlar osilib qolgan itga tashlanishdi va uni yorib tashlashdi.
Mashina o'qdek uchib ketdi. Eshikni qarsillatib yoparkan, haydovchi oyna orqali yo'lovchilariga nazar tashladi. Ularning butun a'zoi badani osilib qolgan et va qondan iborat edi. Torn va Jennings bir-birlariga mahkam yopishganlaricha, yosh bolalardek ho'ngrab yig'lashardi.
