[IMG]
men.png
- Men kasalxonadan ketmoqchiman. Bu masalada kim bilan gaplashishim kerak?
- Siz shifokordan ruxsat olishingiz kerak.
- Menga uni topib bering, iltimos.
- Harakat qilib ko'raman.
Katerina yana sukunat og'ushida qoldi. Hamshira tushlik keltirdi, ammo uning ishtahasi yo'q edi. Patnis ustida kichkina idishda murabbo bor edi. Katerinaning barmog'i unga tasodifan tegib ketdi va murabbo muzday tuyuldi.
Kasalxonadan yuzlab mil narida, Cherveteri qabristonida jimjitlik hukm surar, faqatgina yer kavlanayotganga o'xshash tovush jimlikni buzardi. Ochilgan qabrlar oldida ikkita it panjalari bilan tuproqni o'yib, ochilgan qabrlarni to'ldirishardi. Tuproq sekin-asta shoqol va chaqaloqning suyaklarini ko'mib borardi. Temir panjara ustida esa itlardan birining dahshatli jasadi osilib turardi. Bir it tumshug'ini cho'zdi va past ovozda uvilladi. Bu uvillash butun qabriston bo'ylab tarqaldi va unga qolgan yirtqichlar ham jo'r bo'lishdi. Butun atrofni itlarning uvillashi tutib ketdi.
Katerina yotgan joyida yana tugmachani bosdi. Uning ovozida sabrsizlik alomati bor edi.
- Kim bor? - dedi u.
- Eshitaman, - dedi kimdir.
- Menga shifokorni chaqirib berishlarini so'ragandim.
- Buning iloji yo'q. U operatsiya xonasida.
Katerina achchiqlandi.
- Menga yordam bera olmaysizmi?
- Birortasini jo'nataman.
- Iltimos, tezroq.
- Xo'p bo'ladi.

Katerina qiyinchilik bilan o'rnidan turdi va shkaf yoniga bordi. U ko'ylagini olib ko'zguga tikilganicha kiyinishga tutindi. Katerina gipslangan qo'l bilan kiyinish oson emasligini o'yladi va ko'ylagini boshiga ildi. Ko'ylagini kiya olmayotgan Katerinani vahima bosdi. Kutilmaganda eshik ochildi va u yengil nafas oldi - kimdir unga yordamlashgani kirgan edi.
- Ey, - dedi Katerina ko'ylagi orasidan kirgan odamga qarashga urinarkan.
Ammo unga javob bo'lmadi.
- Kim u?
U qotib qoldi.
Uning ro'parasida Beylok xonim turardi. Uning yuziga upa chaplangan, lablariga qizil labbo'yoq surtilgandi. Katerina Beylok xonim derazani ochib pastga qarashini kuzatib turdi.
- Menga yordam bera olmaysizmi... - pichirladi Katerina. - Qiynalib qoldim.
Beylok xonim tirjaydi, bundan Katerinaning yuragi orqaga tortib ketdi.
- Ajoyib kun, Katerina, - dedi ayol. - Parvoz qilish uchun ajoyib kun.
U Katerinaning ko'ylagidan mahkam ushladi.
- O'tinaman, - yalindi Katerina.
Ularning ko'zlari oxirgi marta uchrashdi.
- Siz judayam go'zalsiz, - dedi Beylok xonim. - Bizga havoda turib bo'sa yo'llang.
U Katerinani deraza tokchasi oldiga sudrab keldi va derazani katta ochdi.

Bemorlarni qabul qilish bo'limiga "tez yordam" mashinasi qizil chiroqlarini yoqib yetib keldi. Shu lahzada yettinchi qavat derazasidan yuziga alvon mato yopilgan ayol pastga tushib ketdi. U juda uzoq vaqt tushdi va mashina ustiga zarb bilan tushguniga qadar uni hech kim sezmadi. So'ngra ayolning tanasi bir titradi va abadiy uyquga ketdi.
Shu onda Cherveteri qabristoniga sukunat cho'kdi. Qabrlar tuproq bilan to'ldirilgandi va itlar butalar orasiga kirib ketishdi...
Torn qattiq charchagandi va birpasda uxlab qoldi. Uni telefon qo'ng'irog'i uyg'otib yubordi. Jennings hali qaytmagandi.
- Ha? - dedi uyqusiragan ovozda Torn.
Qo'ng'iroq qilgan kishi shifokor Bekker bo'lib, uning ovozi xavotirli edi.
- Xudoga shukr, sizni topdim, - dedi u. - Mehmonxonaning nomini Katerina qog'ozga yozib qo'ygan ekan...
- Nima bo'ldi?
- Katerina kasalxona derazasidan o'zini tashlab yuboribdi.
- Nima? - Tornning ovozi chiqmay qoldi.
- U o'ldi, janob Torn. Biz qo'limizdan kelgan barcha choralarni ko'rdik.
Tornning tomog'iga nimadir tiqilib qolgan, u gapira olmasdi.
- Biz nima yuz berganini aniq bilmaymiz. U kasalxonadan ketmoqchi bo'lgan ekan, keyin uning jasadini ko'chadan topdik.
- U o'ldimi?..- dedi Torn zo'rg'a.

- O'sha ondayoq. Uning boshi majaqlanib ketgan.
Torn oh urdi va go'shakni ko'ksiga bosdi.
- Janob Torn...
Ammo Torn go'shakni qo'yib qo'ygandi. U yiyolardi.
Yarim tunda Jennings qaytib keldi, u o'lgudek charchagandi. U karavotda yotgan Tornga nazar tashladi.
- Torn?
- Ha, - pichirladi Torn.
- Men kutubxonaga bordim, so'ngra Qirollik Geografiya Jamiyatida bo'ldim.
Torn javob bermadi va Jennings karavotga o'zini tashladi. U Tornning ko'ylagidagi qonli dog' yanada kattalashganini ko'rdi.
- Men Megiddo shahrini topdim. Uning nomi "Armageddon" - "Qiyomat" so'zidan kelib chiqqan ekan.
- Qaerda joylashgan ekan? - sabrsizlik bilan so'radi Torn.
- Qo'rqamanki, ellik fut yer ostida. Quddus yaqinida. U yerda hozir qazish ishlari ketyapti ekan. Menimcha, Amerikaning qaysidir universiteti tomonidan.
Jennings karavotga astoydil o'rnashdi. U juda charchagandi.
- Men u yerga bormoqchiman, - pichirladi Torn.
Jennings bosh silkidi va xo'rsindi.
- Agar qariyaning ismini topganimizda edi...
- Bugengagen.
- Bugengagen?

- Ha. She'rlar ham yodimga tushdi.
Jennings Tornga ishonqiramay qaradi.
- Siz uchrashishingiz lozim bo'lgan kishining ismi Bugengagenmi?
- Ha.
- Bugengagen - odamlarning tanasidan iblisni quvgan kishi, u o'n yettinchi asrda yashagan va kitoblardan birida uning nomi tilga olingan.
- Aynan mana shu ism, - istamaygina javob berdi Torn. - Men hammasini esladim. Uning barcha gaplarini.
- Xudoga shukr! - dedi Jennings.
- "U Sionga kelganida... - boshladi Torn eshitilar-eshitilmas qilib. - Samo kometani yo'llaydi... Va Rim yuksaladi... Biz ziyoni qaytib ko'rmaymiz".
Jenningsning butun vujudi quloqqa aylangandi. U Tornning so'zlash ohangidan uning hayotida nimadir yuz berganini sezdi.
- "Abadiy dengiz tubidan yirtqich chiqib keladi... - davom etdi Torn. - Va so'nggi qoni qolguncha jang qilish uchun lashkar keladi... Aka o'z ukasini o'ldiradi va qilichini... oxirgi insonning yuragi urishdan to'xtamaguncha tashlamaydi".
U gapirishdan to'xtadi. Jennings ko'chada o'tib ketayotgan politsiya mashinasining ovozi uzoqlashgunicha kutib turdi va derazaga yaqinlashdi.
- Nima bo'ldi? - so'radi u.
- Katerina o'ldi, - befarqlik bilan javob berdi Torn. - Bola ham o'lishini istayman.
Ular tonggacha uxlashmadi. Soat sakkizda Torn El Al kompaniyasiga qo'ng'iroq qildi va Isroilga uchish uchun chiptaga buyurtma berdi.
