[IMG]
men.png
- ... Minglab skeletlar... - pichirladi u.
- Yetti ming, - aniqlik kiritdi Bugengagen.
- Bu yerda nima bo'lgan?
- Megiddo - Armageddon yuz bergan joy. Qiyomat.
Jennings ko'rgan narsasidan hali ham hayratda edi.
- Siz... Armageddon allaqachon sodir bo'lgan demoqchimisiz?
- Ha, albatta, - javob berdi qariya. - hali yana ko'p marta sodir bo'ladi.
U shu so'zlarni aytib pichoqlar solingan tugunni Tornga uzatdi.
Torn rad qilishga urindi, ammo Bugengagen tugunni uning qo'liga tutqazib qo'ydi. Ularning nigohlari to'qnashdi.
- Men uzoq umr ko'rdim, - dedi Bugengagen qaltiroq ovozda. - Umrim bekor ketishini istamayman.
Torn Jenningsning ortidan ergashdi. U so'nggi marta ortiga o'girildi. Mash'alalar ko'rinmas, hamma narsa qorong'ulikka singib ketgandi.
Ular Quddus bo'ylab jimgina ketishardi. Torn tugunni mahkam ushlab olgandi. U hech narsaga e'tibor bermay ko'zlarini oldinga tikkanicha yurib borardi. Jennings unga bir necha marta savol berdi, ammo Torn indamadi. Ular qurilish ishlari ketayotgan torko'chaga kirishdi va suratkash shovqinda ovozi eshitilishi uchun Tornning qulog'iga baqirdi.
- Menga qara! Men qariyaning nima deganini bilmoqchiman. Bunga mening haqqim bor, shunday emasmi?
Ammo Torn xuddi undan qutulmoqchi bo'lganday oldinga tikilganicha qadamini tezlatdi.
- Torn! U nima deganini bilmoqchiman!
Jennings oldinga tashlandi va Tornning yengidan tortdi.

- Ey! Men begona emasman! Axir buni MEN TOPDIM-KU!
Torn yurishdan to'xtadi va Jenningsga tik boqdi.
- Ha. To'yori. HAMMAMIZNI SEN TOPDING.
- Nima demoqchisan?
- Sen bu narsalarni haqiqat deb o'ylaysan. Bu bema'nilikni mening miyamga sen quyding!..
- To'xtab tur...
- Hamma suratlarni sen olding!
- Shoshma...
- Meni bu yerga sen olib kelding!
- Senga nima bo'ldi?
- Men esa aslida SENING kim ekanligingni ham bilmayman!
Torn Jenningsning qo'lidan yulqinib chiqdi, ammo Jennings yana unga yopishdi.
- Menga birpas quloq solib tur.
- Shuncha quloq solganim yetar.
- Senga yordam bermoqchiman!
- Bas qil!
Ular bir-birlariga hamla qilishga tayyor edilar. Torn g'azabdan titrardi.
- Shunga ishonib yuribman-a! ISHONIBMAN!
- Torn...
- Sen topgan chol o'tmas pichoqlar bilan savdo qilib yuradigan bir gado!
- Nima deyapsan?
Torn qo'lidagi tugunni silkidi.
- Mana buning ichida PICHOQLAR bor! QUROL! U mana shu pichoqlarni sanchishimni istaydi! Uningcha, men go'dakni o'ldirishim kerak ekan!
- U go'dak emas!
- G o' d a k!

- Xudo haqqi, yana qanday isbot...
- Meni kim deb o'ylayapsan?
- O'zingni bos...
- Yo'q! - qichqirdi Torn. - Men bunday qilmayman! Bu o'yinda qatnashmayman! Bolani o'ldirish? Sizlar meni KIM deb o'ylayapsizlar?!
Torn tugunni jahl bilan otib yubordi. Tugun devorga zarb bilan urildi va g'oyib bo'ldi. Jennings jim bo'ldi va ortiga qayrildi. Ammo Torn uni to'xtatdi.
- Jennings...
- Janob?
- Sizni ortiq ko'rishni istamayman. Men charchadim.
Jennings tishlarini g'ijirlatib yo'lning narigi chetiga o'tdi va devor tagidan pichoqlarni qidira boshladi. Hammayoqqa ahlat to'kib tashlangandi. Atrofni yuk kranlari va mashinalarning shovqini tutib ketgandi. Jennings tugunni topish maqsadida axlatni oyoqlarida titkilay boshladi. U eski chelakning yonida yotgan tugunni ko'rdi va boshi ustida harakatlanayotgan yuk kraniga e'tibor bermay tugunni olish uchun egildi. Yuk kranining xartumi bino chetiga tegib ketdi va soniyalar ichida deraza romlaridan birining oynasi tushib ketdi.

Oyna parchasi xuddi oyboltadek keskir edi.
U Jenningsning boshini shartta uzib yerga tushdi va mayda-mayda bo'laklarga bo'linib ketdi.
Torn dastlab shisha singanini, keyin baqir-chaqirni eshitdi. U odamlarning Jennings ketgan tomonga yugurishayotganini ko'rdi. U yugurayotganlar ortidan ergashdi va to'planganlar orasiga suqildi.
Yerda boshsiz tana yotar, bo'ynidan qon tizillab otilardi. Ularning yuqorisidagi balkonda turgan ayol telbalarcha kular va pastni ko'rsatardi. Axlat chelak ichida esa ko'zlari katta-katta ochilgan bosh yotardi.
Torn bor kuchini yig'ib oldinga yurdi va Jenningsning jonsiz qo'li yonida turgan tugunni oldi. Uning ko'zlari hech nimani ko'rmasdi. U mehmonxona tomon yo'l oldi.

12
Londongacha parvoz uchun sakkiz soat ketdi. Tornning miyasi umuman ishlashni xohlamasdi. Na qo'rquv, na qayg'u, na ikkilanish bor edi - u faqat amalga oshiradigan ishini o'ylardi xolos. London aeroportida styuardessa unga xavfsizlikni ta'minlash maqsadida olib qo'yilgan pichoq solingan xaltani qaytarib berdi. Styuardessa ularning chiroyli ishlanganiga e'tibor berdi va Torndan pichoqlarni qaerdan olganligini so'radi. U nimadir deb g'o'ldiradi va xaltani cho'ntagiga yashirdi. Yarim tun bo'lib, aeroport yopilgan - bu amaldagi tartibga muvofiq oxirgi reys edi. Shaharni quyuq tuman qoplagandi. hattoki, taksichilar ham uni Pirfordga olib borib qo'yishdan bosh tortishdi. Torn dahshatli yolg'izlikni his etdi.
Nihoyat u taksi topdi. Mashina tumanga singib ketdi. Torn oldinda nimalar kutayotganligini o'ylamasdi. O'tmish allaqachon bir umrga o'tib ketgan, kelajakni ko'rishning esa imkoni yo'q edi. Faqat abadiy davom etayotgan bugun, ayni daqiqalar bor edi xolos. Mashina Pirfordga yetib keldi. Torn taksidan tushdi va yaqindagina ham baxtli hayot kechirgan uyiga qaradi va uning ko'z oldidan bo'lib o'tgan voqealar o'ta boshladi. U Demen bilan o'ynayotgan Katerinani, mehmonlarni kuldirayotgan Chessani ko'rdi. Kutilmaganda uning ko'z oldiga Jennings keldi va Torn yuragi qinidan chiqib ketay deb urayotganini his etdi.
