[IMG]
men.png
Bu so'zlar Tornga xuddi yashin urgandek ta'sir qildi. U nima deyishni bilmasdi.
- To'g'risini aytsam, men bunga qo'rquv emas, xohish deb qarayman. U befarzand bo'lishni istaydi. Men buni shunday izohlayman.
Torn gangigancha jim o'tirardi.
- To'yori, farzand uning uchun ahamiyat kasb etmaydi, demoqchimasman, - davom etdi Grier. - Aksincha, u xotiningiz uchun dunyodagi eng muhim va yagona narsa! Lekin u o'sha bola uning uchun xavfli deb fikrlaydi. Undagi bu qo'rquv qayoqdan paydo bo'lganligini bilmayman.
- Axir farzandli bo'lishni uning o'zi istagandi, - dedi nihoyat Torn.
- Sizni deb.
- Yo'q...
- Shunaqa. U sizga munosib ekanligini isbotlamoqchi bo'lgan. Isbotlashning eng yaxshi yo'li esa farzand ko'rish.
Torn to'yoriga tikilib turardi.
- Endi esa, u haqiqiy hayotga moslasha olmayapti, - so'zida davom etdi Grier. - Va buning sababini topishga harakat qilyapti. U farzandi o'ziniki emasligini, uning yovuz ekanligini aytyapti...
- ... Nima?
- Xotiningiz uni yaxshi ko'ra olmasligini aytdi, - tushuntirdi Grier.

- Katerina bolani yovuz deb o'ylayaptimi?
Torn hayajonlanib ketgan, uning ko'zlarida qo'rquv bor edi.
- Ha.
- Nima uchun?
- U farzand o'ziniki emas deb o'ylagani kabi bu ham xayolot xolos.
Tornning nafas olishi qiyinlashdi, uning tomog'iga nimadir tiqilib qolgandi.
- Tashvishlanmang, - dedi Grier unga tasalli berib.
- Bilasizmi...
- Ha?
Torn davom ettira olmadi.
- Biror narsa demoqchimisiz? - so'radi Grier.
Torn gapirishdan qo'rqayotgandi.
- Janob Torn, tuzukmisiz?
- Men qo'rqib ketyapman, - pichirladi Torn.
- To'yori, bu xavotirli.
- Qandaydir dahshatli narsa yuz beryapti.
- Ha. Lekin bu o'tib ketadi.
- Tushunmadingiz...
- Tushundim.
- Yo'q.
- Menga ishoning, hammasini tushundim.
Torn yiyolamsiragancha boshini changalladi.

- Siz ham kuchli hayajondasiz, janob Torn. O'ylaganingizdan ko'ra ancha kuchli.
- Nima qilishni bilmayman, - ingradi Torn.
- Birinchidan, siz abortga rozi bo'lishingiz kerak.
Torn Grierga qaradi.
- Yo'q, - dedi u.
- Agar bu sizning diniy qarashlaringizga borib taqaladigan bo'lsa...
- Yo'q.
- Lekin buning zarur ekanligini tushunishingiz kerak...
- Men rozi bo'lmayman, - dedi Torn qat'iy tarzda.
- Rozi bo'lishingiz shart.
- Yo'q!
Grier unga nazar tashladi.
- Sababini bilmoqchi edim, - dedi u xotirjamlik bilan.
Torn qimir etmasdan o'tirardi.
- Menga uning homiladorligi barham topishini aytishgandi. Men bu narsa yuz bermasligini isbotlamoqchiman.
Shifokor unga taajjub bilan qaradi.
- To'yori, gapim g'alati tuyulishi mumkin. Balki, men... aqldan ozgandirman.
- Nega unday deyapsiz?
Torn gapini zo'rg'a yakunladi.
- Men bu narsaga ishonmasligim uchun, bu homiladorlik davom etishi kerak.

- Nimaga ishonmaslik uchun?
- Xotinim singari. Bolaning...
So'zlar uning tomog'ida tiqilib qoldi, u o'rnidan turdi va bezovtalana boshladi. Uni qandaydir tuyg'u qamrab olgandi. U hozir nimadir yuz berishini sezdi.
- Janob Torn?
- Kechirasiz...
- Marhamat, o'tiring.
Keskin bosh chayqagan Torn xonadan otilib chiqdi. U mashinasiga o'tirdi. Dahshatli tahlika kuchayib borardi. U tezroq uyga borishi kerak. Mashinasini o't oldirib, u katta tezlikda pedalni bosdi. Pirfordgacha yarim soatlik yo'l edi. U vaqtida yetib borolmaslikdan qo'rqardi. London ko'chalari transportga to'lib ketgan, u to'xtovsiz ravishda signal bosib, mashinani o'qdek uchirib borardi. Xavotir hissi uni butunlay qamrab oldi...
Katerina ham bezovta bo'la boshladi va xavotirni yengish uchun uy ishlari bilan mashg'ul bo'lmoqchi bo'ldi. U qo'lida ko'za ushlagancha uchinchi qavat zinasida turar va devorga osilgan gullarga qanday qilib suv quyishni o'ylardi. Uning ortida Demen mashinasini minib yurar, o'zicha mashina ovozini ham o'xshatardi. U tezlikni oshirgani sari, ovozi ham balandroq chiqa boshladi. Beylok xonim Katerinaga sezdirmay xonaning burchagiga o'tdi va ko'zlarini yumgancha pichirlab duo o'qiy boshladi... Shosse bo'ylab katta tezlikda Torn kelardi. U uyiga olib boradigan katta yo'lga chiqdi. U rulga mahkam yopishib olgan, uning har bir muskuli mashinani yanada tezroq haydash uchun harakat qilayotganday edi. Torn oldidagi mashinalarga signal chalar, ular Tornga yo'l bo'shatishardi. U orqani ko'rsatadigan ko'zguga qaradi. Uning ortidan tobut solingan ulkan qora avtomobil kelardi. Mashina unga yaqinlashdi va Tornning rangi devordek oqarib ketdi...

Pirfordda Demen mashinasini yanada tezroq hayday boshladi. Katerina yo'lakda kursi ustida turardi. Beylok xonim Demenning xonasida turganicha, uni xayolan mashinani yanada tezroq yurgizishga undardi. Bolaning yuzi va ko'zlarida g'alati ifoda mujassam edi.
Torn ingrab yubordi. Spidometr soatiga to'qson mil tezlikni ko'rsatardi, keyin tezlik bir yuz o'nga chiqdi, ammo tobut solingan mashina undan ortda qolmasdi. Torn tezlikni pasaytirmadi. Nihoyat mashina uning mashinasi bilan yonma-yon keta boshladi.
- Yo'q... - dedi Torn. - Yo'q!
Ular bir oz yonma-yon ketishdi. Keyin mashina asta-sekin oldinga o'ta boshladi. Unga yuklangan tobut chayqalib borardi...
Tornlarning uyida Demen mashinasini katta tezlikda minib yurar, Katerina esa kursida turganicha muvozanatini saqlashga urinardi.
Shosseda tobut ortilgan avtomobil kutilmaganda tezlikni oshirdi. Ayni shu vaqtda Demen o'qdek uchib chiqib Katerina turgan kursiga urildi. U kursidan yiqilarkan, qo'lidagi ko'zani tushirib yubordi va biror narsani ushlab qolishga urindi. Bo'g'iq gursillagan tovush eshitildi. So'ngra ko'za yerga tushdi va uning parchalari atrofga sochildi. ... Katerina qimirlamay yotardi...
