[IMG]
men.png
Torn kasalxonaga kelganida muxbirlar bu yerga kelib ulgurishgandi. Ular Tornni savollarga ko'mib tashlashdi, u esa Katerina yotgan palataga shoshilardi. Uyga kelganida u Beylok xonimni tashvishli holatda ko'rdi. U Katerina yiqilib tushganini va "tez yordam" uni kasalxonaga olib ketganini aytdi.
- Xotiningizning ahvoli haqida biror narsa deng, janob Torn! - qichqirdi muxbirlardan biri.
- Yo'qolinglar!
- Uni "yiqilib tushgan" deyishyapti.
- Ahvoli yaxshimi?
Muxbirlar uni to'xtatib qolishga urinishdi, ammo Torn ularni yorib o'tib, yugurib ketdi.
Unga shifokor peshvoz chiqdi.
- Mening ismim Bekker, - dedi u.
- Uning ahvoli yaxshimi? - so'radi Torn xavotir bilan.
- Tuzalib ketadi. Uning miyasi chayqalgan, bir-ikkita suyagi singan.
- U homilador.
- Qo'rqamanki, endi homilador emas.
- Bolasi tushib ketdimi? - nafasi ichiga tushib so'radi u.
- Yiqilib tushgan paytdayoq. Men tekshiruv o'tkazmoqchi edim, ammo xizmatkoringiz biz kelgunimizcha hammayoqni tozalab qo'ygan ekan.
Torn titrab ketdi va holi qurigancha devorga suyandi.

- Albatta, - davom etdi shifokor, - bu haqda batafsil ma'lumotlarni hech kimga oshkor etmaymiz. Qancha kam odam bilsa, shuncha yaxshi.
Torn unga tikildi va shifokor uning bu haqda hech narsa bilmasligini tushundi.
- Bilasizmi, u o'zini tashlab yuborgan, - dedi u.
- ... Tashlab yuborgan?
- Uchinchi qavatdan. Bolasi va enaganing ko'z oldida.
Torn unga telbalarcha qarab turdi va devorga o'girildi. Uning yelkalari silkinardi va shifokor Tornning yiyolayotganini bildi.
- Bunday balandlikdan yiqilganda, - qo'shib qo'ydi shifokor, - odatda bosh qattiq jarohatlanadi. Qaysidir ma'noda uning omadi kelgan.
Torn ko'z yoshlarini tiyishga urinarkan, bosh silkidi.
- Umuman, uning omadi kelgan, - dedi shifokor. - U tirik, to'yori davolansa bunday hol boshqa takrorlanmaydi. Akamning xotini ham o'z joniga qasd qilishga moyil edi. Bir kuni u vannaga suv to'ldirib, unga elektr suv qaynatgichni solgan. U shu tarzda o'zini-o'zi o'ldirishga uringan.
Torn shifokorga o'girildi.
- U tirik qoldi va boshqa bunday ish qilmadi. To'rt yildirki, uning soyoligi joyida.
- U qaerda? - so'radi Torn.
- Shveytsariyada yashaydi.
- Xotinimni so'rayapman!
- 44-palatada. Tez orada o'ziga kelib qoladi.

Katerina yotgan palata jimjit va qorong'i edi. Burchakda qo'lida jurnal ushlaganicha hamshira o'tirardi. Torn ichkariga kirdi va ko'rgan narsasidan hayajonga tushib, turgan joyida qotib qoldi. Katerinaning ko'rinishi qo'rqinchli edi: rangi oppoq, yuzi shishib ketgandi. Qo'li gipslangan va salgina ko'tarilgandi. Uning yuzida hayot alomatlari ko'rinmasdi.
- U uxlayapti, - dedi hamshira. Torn sekin uning karavoti oldiga keldi. Xuddi uning kelganini bilgandek, Katerina ingradi va boshini burdi.
Torn uning yoniga o'tirdi. Karavot suyanchig'iga suyandi va yiyolab yubordi. Bir ozdan so'ng u Katerinaning qo'li sochlarini silayotganini sezdi.
- Jerri... - pichirladi u.
Torn unga qaradi. Katerina qiyinchilik bilan ko'zlarini ochdi.
- Keti... - dedi Torn yig'i aralash.
- U meni o'ldirishiga yo'l qo'yma.
Keyin u ko'zlarini yumdi va uyquga ketdi.
Torn uyiga yarim tundan keyin keldi va Katerina yiqilgan marmar polga uzoq tikilib turdi. U juda charchagan va fojiani ozgina bo'lsada unutish uchun uxlashni istardi.

Torn chiroqni yoqmasdan zim-ziyo zalda ancha vaqt turdi. U uchinchi qavatdan o'zini tashlamoqchi bo'lgan Katerinani tasavvur qildi. Nima uchun u joniga qasd qiladigan bo'lsa, o'zini tomdan tashlamadi? Uyda inson hayotiga nuqta qo'yishi mumkin bo'lgan kuchli ta'sir ko'rsatadigan turli dorilar, ustara tiyolari, boshqa o'nlab narsalar bor edi. Nega u aynan shu tarzda o'lishni istadi? Va nima uchun Demen bilan Beylok xonimning ko'z o'ngida?
U yana ruhoniyning so'zlarini esladi. "U tug'ilajak go'dakni o'ldiradi, keyin esa xotiningizni ham o'ldiradi! Butun boyligingiz unga o'tishiga ishonchi komil bo'lgach, janob Torn, u sizni ham o'ldiradi...". Torn bu so'zlarni unutishga urinarkan, ko'zlarini yumdi. U dahshatli tarzda halok bo'lgan Tassoneni, Jenningsning telefon qo'ng'irog'ini, mashinada ketayotganida o'zini chulg'ab olgan xavotirni esladi. Ruhshunos haq edi. Katerinaning xavotiri unga ham o'tgandi. Uning xayollari qaysidir darajada yuqumli edi. Endi bunga yo'l qo'ymaydi! Endi doim hushyor bo'ladi.
Qattiq charchoqni his qilgan Torn yuqori qavatga ko'tarila boshladi. U tiniqib uxlaydi va ertalab tetik holda uyg'onadi.

U xonasi eshigi oldida to'xtab qoldi va Demenning xonasiga nazar tashladi. Tungi chiroqning xira nuri eshik tirqishidan tushib turardi. Torn maza qilib uxlab yotgan murg'ak go'dakning qiyofasini ko'z oldiga keltirdi. O'yoliga qarash istagida u Demenning xonasi tomon yurdi. Ammo eshikni ochgach, u titrab ketdi. Bola uxlab yotar, lekin yolg'iz emasdi. Karavotning bosh tomonida Beylok xonim o'tirganicha mizg'ir, karavotning oyoq tomonida esa katta it yotardi. Bu o'sha, u haydab yuborishi lozim bo'lgan it edi. Endi bu it o'yolini qo'riqlab yotardi. Nafasi bo'g'ziga tiqilgan Torn eshikni asta yopdi, yo'lakka chiqib, xonasi tomon ketdi. U o'zini bosib olishga urinardi. Kutilmaganda telefon qo'ng'irog'i jimlikni buzdi va u go'shakni tezlik bilan ko'tardi.
- Allo!
- Bu Jennings, - ovoz eshitildi. - Esingizdami, fotoapparatimni sindirib qo'ygan edingiz.
- Ha.
- Men Chelsida, Grosvenor va Beshinchi ko'cha tutashgan burchakda turaman. Menimcha, hozirning o'zida oldimga kelishingiz kerak.
- Nima istaysiz?
- Nimadir bo'lyapti, janob Torn. Siz bilishingiz kerak bo'lgan qandaydir voqealar yuz beryapti.
Torn Jenningsning uyini uzoq qidirdi. Yomg'ir yog'ar, atrofni ko'rish qiyin edi. U derazalardan birida Jenningsni ko'rdi va u Tornga qo'l silkidi. Beshinchi qavatga ko'tarilguncha, Torn hansirab qoldi.
