[IMG]
men.png

Jozef Hovard
OMEN (IBLIS HAMLASI)
(ikkinchi kitob)

MUQADDIMA. YETTI YIL ILGARI
Butun dunyoga mashhur arxeolog Karl Bugengagen asabiylashardi. U xuddi ko'rsichqondek yer qazirdi. Lekin Bugengagen bunchalik chuqurlikka tushganidan asabiylashmayotgandi. Aksincha, unga bu yer yoqardi. Namlik va zulmat uning shirin xotiralarini uyg'otardi. Yer qa'ri qabristondek jimjit edi.
Kutilmaganda arxeologning qulog'iga qandaydir shitirlagan tovush chalindi. Bugengagen qo'rqoqlardan emasdi. Uning yoshi ellikdan o'tgan bo'lsa-da, Karl hali ham qomatini saqlab qolgandi. U xuddi qadimgi grek atletlari singari yelkador va bo'yi baland edi. Oqarayotgan sochi va soqoli o'tkir nigohi bilan qo'shilib arxeologga qandaydir viqor bag'ishlardi. Bugengagen bu yerda, Isroil yeri ostida Shaytonning mavjud ekanligini isbotlovchi dalil izlardi.
Qo'qqisdan eshitilgan tovush Bugengagenni cho'chitib yubordi. U o'zining qudratli raqibi tomonidan bo'ladigan tahdidni butun a'zoi-badani bilan his etdi. Arxeolog dunyoni dahshatli xavfdan ogoh etishga uringan baxtiqaro qurbonlar ro'yxatiga o'zi ham tushishini allaqachon sezgandi. Bundan tashqari, Shaytonning Bugengagendan qutulish uchun harakat qilishiga muhim sabab ham bor edi. Chunki olim UNI anchadan buyon o'ldirishga urinayotgandi.

Arxeologning o'zi hech qanday dalil-isbotga muhtoj emasdi. Uning barcha shubha-gumonlari haqiqatga aylangandi. Ammo u yordamchisi Maykl Morganni o'z so'zlariga ishontirishi kerak edi - faqat shu yo'l bilan bu dahshatli ma'lumotlarni saqlab qolish mumkin edi. Bugengagen Iblisning hayotiga nuqta qo'yishga urinishi bilan Shaytonning qasosidan qutula olmasligini anglab yetgandi.
Dastlab Morgan Bugengagenga ishonmadi. Karl uni ishontirish uchun dalil kerakligini juda yaxshi tushunardi. Bugengagenning xayoliga ham birdan "aqldan ozib qolmadimmikan" degan fikr keldi.
Ammo shu zahoti xayolan aqli joyida ekanligi, o'ta muhim narsani bilishi va bu bilimi uchun javobgar ekanligiga o'zini ishontiruvchi ovozni eshitdi.
Bugengagen Morganni aytgan so'zlari haqiqat ekanligiga ishontirishga urinardi. Agar Maykl uning aytganlariga shunchaki shubha qilayotgan bo'lsa, uning yonida o'tirgan ayol arxeologning bir og'iz ham so'ziga ishonmayotgani yaqqol ko'rinib turardi. Bugengagenga bu ayolning ham ularning suhbatiga guvoh bo'layotgani umuman yoqmayotgandi.

Uning ismi Joan Xart bo'lib, u ko'zlari chaqnoq va malla sochli ayol edi. Kasbi fotomuxbir bo'lgan Joan bu suhbat haqida duch kelgan kishiga aytib qo'yishi mumkin edi. Joanning bo'ynida bir emas, ikkita "Nikon" fotoapparati osilib turardi. U to'xtovsiz chekar va og'zini bir daqiqaga ham yummasdi.
Bu jurnalist ayol Eykra shahriga kasbi yuzasidan kelmagandi. Yo'q, Joan Maykl Morgan shu yerdaligi uchun kelgandi. Maykl Joan uchun hayot mazmuniga aylangandi. Bu sohibjamol ayol faqat Mayklni deb yashardi.
Hozirgina Londondan uchib kelgan Joan Bugengagen hadeb Morganga ko'rsatayotgan "Amerika elchisi va uning xotinining dafn marosimi" maqolasi chiqqan gazetani qaerdadir ko'rgandi. Maykl ham bu maqolani birinchi marta ko'rmayotgandi, uning sarlavhasi odamning diqqatini tortmasdi.
- Ha, - dedi u Angliyaning yuqori tabaqali vakillariga xos ohangda, - juda qiziq.
Bugengagen uning kinoyali so'zlariga e'tibor bermay, yana bir gazetani ko'rsatdi. Amerikada chiqadigan bu gazetada "Prezident va uning rafiqasi elchining yetim qolgan o'g'lini tinchlantirishmoqda" degan maqola bosilgandi. Bugengagen qo'li bog'langan olti yoshli bolakayning suratiga ishora qildi. Bolakayning yuzi xuddi Uyg'onish davrida chizilgan suratlardagi kabi juda chiroyli edi.

- Uni taniyapsizmi? - so'radi Bugengagen.
Morgan suratga yana bir marta, bu safar diqqat bilan razm soldi.
- Yo'q, - dedi u qat'iy ohangda.
Bu fojianing yagona guvohi bo'lgan Bugengagen charchaganligini his qildi.
- Nima, siz Igael devorini ko'rmaganmisiz? - so'radi u.
- Bu devorni o'tgan haftada topishdi-ku, Karl, - o'zini oqlashga urindi Morgan, ammo Bugengagen uning so'zini shu zahoti bo'ldi.
Arxeolog hozir Morganga aytadigan so'zlarini u ahmoqlik deb tushunsada, baribir aytishi lozimligini tushundi. VAQT OZ QOLGANDI. Bugengagen yana suratga ishora qildi va lo'nda qilib dedi: "Igael devorida men uning yuzini ko'rganman! Bu bola, Demen Torn - Iblis!"
Morgan unga e'tiroz bildirmoqchi bo'ldi.
- Karl, - so'z boshladi u, biroq olim uni yana to'xtatdi.
- Sen menga ishonishing shart!
Morgan iljayishdan to'xtadi. Bugengagenning yuzidagi ifoda Mayklni tashvishga soldi. Axir uning qarshisida aqldan ozgan qariya emas, ustozi o'tirardi va Morgan Bugengagen oldida qarzdor edi.

- Karl, - dedi yumshoqlik bilan Maykl, - men diniy mutaassib emasman. Men arxeologman.
Bugengagen uning so'zlariga e'tibor bermadi. "Uning kelayotganini qaerda EShITMANG...". Karl uyog'ini eslay olmadi. U bir necha kundan beri uxlamagan va o'lgudek charchagandi. Buning ustiga olimning xotirasi ham pand berayotgandi.
Morgan bosh chayqadi va Bugengagenga murojaat qildi:
- Isbot qani, Karl?
- Bir hafta ilgari, - dedi Bugengagen, - Demenning otasi uni o'ldirishga urindi. Londondagi Barcha Avlig'lar cherkovida. Elchi bolaning yuragiga pichoq urmoqchi bo'lgan.
Joan dahshatdan titrab ketdi. Morgan maqola sarlavhasiga yana bir marta ko'z yugurtirdi.
- Chamasi, muxbirlar ko'p narsaning isini olisholmagan, - davom etdi Bugengagen. U chuqur xo'rsindi, so'ng dedi: - Bu pichoqlarni elchiga men bergandim. Mening do'stim, Jeyms ota o'sha paytda cherkovda bo'lgan. U hammasini o'z ko'zi bilan ko'rgan. Ruhoniy ota menga qo'ng'iroq qildi va sodir bo'lgan fojia haqida gapirib berdi. U qadimiy pichoqlarni tanib qolgan va ularni menga qaytarish kerakligiga politsiyachilarni ishontirgan.
* 