[IMG]
men.png
 *
Mashina qo'rg'on oldiga kelib to'xtadi. Bugengagen va Morgan mashinadan tushishdi. Ertalabki salqin etni junjiktirar, ammo, chamasi, buni faqat Mayklgina his qilardi. Bugengagen mashina yukxonasidan shaxtyorlar kaskasini qidirardi. Ular boradigan joy juda qorong'i bo'lib, birgina chiroq nuri kamlik qilar, tuproq ko'chish xavfi juda katta edi. Bugengagen ham, Morgan ham bir narsani payqashmadi. Devor ustida ulkan quzg'un o'tirar va ularni kuzatardi. Uning ko'zlarida nafrat o'ti yonardi.
Ular balandligi ellik futli yog'och ustunlar o'rnatilgan zaldan o'tishdi. Shiftda ko'rshapalaklar oyog'ini osmondan qilib osilib turishardi. Qariya charm xaltani xuddi undan ajralib qoladigandek ko'ksiga mahkam bosdi. Ular kaskalariga o'rnatilgan fonarlarni yoqdilar va zinalardan ehtiyotkorlik bilan yer ostiga tusha boshladilar.
Bu yerda yaqindagina arxeologlar bo'lishgandi. Eng so'nggi qazuv ishlari olib borilgan joyda tuproq uyumlari yotar, har qadamda chuqurlar uchrardi.
Birdan Morganning ko'zi bir narsaga tushib, a'zoi badani muzlab ketdi. Uning yuragi qinidan chiqib ketguday ura boshladi. Morgan devordagi bir vaqtning o'zida ham dahshatli, ham chiroyli suratni ko'rib qotib qoldi. Suratda allaqanday Maxluq ustida o'tirgan ayol tasvirlangandi. Maxluqning o'ta xunuk yettita boshi va o'nta shoxi bor edi. Surat atrofi necha yuz yillardan buyon hech kim so'zlashmay qo'ygan qadimiy tildagi yozuvlarga to'lib ketgandi.

- "Bobillik adashgan ayol", - o'qidi Morgan.
Uning ovozi yer ostida aks-sado berdi. Maykl suratdan ko'zini oldi va Bugengagen ancha uzoqlashib ketganini ko'rdi. Morgan qaltirab ketdi va ustozi ortidan yurdi. "Bobillik adashgan ayol" bilan qorong'ulikda yolg'iz qolish Mayklni dahshatga soldi. U yer osti zaliga chiqdi.
Igael devori shu yerda edi. Bugengagenning kaskasidagi fonar keyinchalik aqldan ozib qolgan rassom chizgan suratlarni yoritib turardi. Ularda Shaytonning manfur, doim o'zgarib turadigan basharasi aks etgandi.
Suratdagi eng katta parcha kishida dahshat uyg'otardi: unda Shaytonning kuchga to'lgan davri tasvirlangandi. U deyarli Do'zax ichida edi. Shayton Do'zax chetida osilib turar, baquvvat qo'llari va oyoqlari zo'riqishdan tirishib ketgan, ulkan ko'rshapalak esa qanotlarini yozgancha uni qutqarishga urinardi.
Ikkinchi parchada esa bosh tasviri chizilgandi. Unda soch o'rniga uzun tillarini chiqargan ilonlar bor edi.
Eng kichkina parchada Shaytonning bolaligi aks etgandi. Uning ko'zi o'ta aniqlik bilan chizilgandi. Bu Demen Tornning qig'fasi edi.

- Xo'sh, endi ishondingmi? - dedi Bugengagen.
Morganga endi hech qanday isbotning keragi yo'q edi. U hayrat bilan suratga yaqinlashdi va kutilmaganda yer ostida qandaydir shovqin eshitildi. Morgan Bugengagen tomonga qadam tashladi. Ikkalasi ham turgan joylarida qotib qolishdi.
Birdan yer osti yo'lining shifti atrofni changga to'ldirgancha ko'cha boshladi. Morganning nafasi tiqildi. Bugengagen o'zini xotirjam tutardi. Maykl yo'talganicha undan so'radi:
- Bu yerda yana boshqa chiqish yo'li bormi?
Bugengagen bosh chayqadi va shu onda o'zini qanday qo'rquv qamrab olganini his etdi. U sodir bo'layotgan voqeaning asl sababini anglab yetdi va endi ular hech nima qila olmasliklarini tushundi.
Ularning ortida shift gursillab tushdi. Yer osti ularning qabriga aylanayotgandi.
Morgan dahshat bilan Bugengagenga qaradi. Qariya taqdirga tan berib ko'zlarini yumdi.
Keyin yana qandaydir tovush eshitildi. Dastlab Morgan bu tovushning qaerdan kelayotganini bilolmadi, so'ng shiftdagi kichkina teshikdan tushayotgan qum oqimiga ko'zi tushdi. Shu payt ikkinchi teshik paydo bo'ldi. Bir lahzadan so'ng teshiklar soni to'rttaga yetdi. Keyin o'n ikkitaga. Endi haqiqiy qum yomg'iri yog'ardi. Qum ularning ko'zlariga tushar, arxeologlar oyog'i ostidagi qum tobora ko'tarilib borardi.

Shu daqiqada Morgan o'limi yaqinlashganini angladi. U oyog'i ostidagi qumni depsib, har tomonga socha boshladi. Bir necha daqiqadan so'ng uning barmoqlari qonay boshladi va Morgan yig'lab yubordi.
- Iblis shu yerda! - qichqirdi Bugengagen. - Tangriga imon keltir!
Unga javoban kuchli shovqin eshitildi, devor va ustunlar qulay boshladi. Morgan oyoqlari ostidagi qumni sochishga urinardi. Ammo qum uning beligacha yetgan va borgan sari ko'tarilib borardi.
Bugengagen ko'zlarini yumib olgandi. U duo o'qirdi: "Ey, Xudo, bizga rahm qilgin, gunohlarimizni kechirgin".
Qum ularning iyagigacha yetdi. Morgan nimadir deb g'o'ldiradi. Bugengagen duo o'qishda davom etardi: "... yovuz kuchlar bizni yengadiganga o'xshaydi, ammo YaXShILIK g'alaba qozonadi".
Qum ularning labiga yetdi, so'ng burniga, ko'ziga, nihoyat kaskalardagi fonar nuri ham qum ostida g'oyib bo'ldi. Atrofni zulmat qopladi. Ular halok bo'lishgandi.
Yerning so'nggi marta qimirlashidan keyin chang-to'zon ko'tarildi va qo'rg'on butunlay vayronaga aylandi.
Faqatgina ikki narsa omon qoldi. Igael devori va uning yonida yotgan Bugengagenning charm xaltasi. Xuddi so'nggi daqiqalarda qandaydir ko'rinmas kuch bu dalillarni asrab qolgandek edi.
Kutilmaganda chang buluti orasidan qop-qora quzg'un osmonga ko'tarildi. U vayrona ustida bir necha marta aylandi va ertalabki tumanga singib ketdi.
