[IMG]
men.png
10
Richard va Anna nonushta bilan birga keltirilgan ertalabki gazetalarni ko'rishardi. Richard o'zining "Uoll Strit Jornal"ini varaqlar, Anna esa "Chikago tribyun"ni qo'liga olgandi.
Gazetani ochgan Annaning nafasi tiqilib qoldi.
- Richard! Buni qara! - qichqirib yubordi u gazetani eriga uzatarkan. Unda shifokor Keynning jasadi surati bosilgandi. Surat ostida esa kecha kechqurun liftda sodir bo'lgan fojia bayon etilgandi. "Torn Indastriz"dagi halokat haqidagi xabar ham shu sahifadan joy olgandi.
Richardni Keynning halok bo'lgani unchalik hayajonga solmadi. U kompaniyasidagi halokatni jurnalistlar qanday yoritishganiga qiziqib xabarni o'qishga kirishdi.
- Kechagina u bilan gaplashgandik, - dedi Anna parishonlik bilan barmog'ini sochiga o'rab aylantirarkan. - Bunda qandaydir g'ayritabiiylik bordek tuyulmayaptimi senga?
- Hm-m-m...
Anna qahva ho'pladi va eriga tikildi.
- Keyn qanday tekshiruv o'tkazmoqchi edi o'zi?
- Ishonchim komil emas, - ming'irladi Richard, - men... - Torn birdan jim bo'lib qoldi. - Bolalar qani? - so'radi u kutilmaganda.

- Uxlashyapti, shekilli. Nima edi?
Richard gazetani tashladi va Annaga o'girildi.
- Ular bu haqda bilishlarini istamayman.
- Nima uchun? - Anna xavotirga tushdi. - Shifokor senga nima degandi?
- Demenga gaz umuman ta'sir qilmagan.
- Xo'sh, nima bo'pti? Biz taqdirdan minnatdor bo'lishimiz kerak.
- Lekin aynan shu narsa uni tashvishga solgandi, - dedi Richard. - Keynning aytishicha, Demenning xromosoma tuzilishi boshqacha ekan.
- Boshqacha? - xitob qildi Anna. - Bu bema'nilik-ku!
- Men ham unga shunday degandim, - uni ma'qulladi Richard. - Lekin Keyn nihoyatda tashvishga tushgandi.
Anna bir oz jim bo'lib qoldi, keyin so'radi:
- Endi nima qilmoqchisan?
- Hech nima, - Richard yana gazetaga qo'l cho'zdi. - Demen soppa-sog'.

Doktor Charlz Uorren Belvuar qo'rg'onini qazish chog'ida topilgan topilmalarni jo'natib, hozirgina Eykradan qaytib kelgandi. Topilmalarni Tornlar muzeyiga qo'yish mo'ljallangandi.
Uorren Igael devorini ko'ra olmadi. Bebaho topilma olim yetib kelguncha jo'natib yuborilgandi. Bundan Uorrenning jahli chiqdi. Uning halok bo'lgan jurnalist do'sti Joan Xart mana shu devor to'g'risida janjal ko'targanidan beri bu topilma olimni ohanrabodek o'ziga tortib kelardi. Endi esa Igael devori Chikago yoki Nyu-Yorkka kemada yetib kelgunicha kutishga to'g'ri keladi.
Uorren o'z ish xonasi ostonasidan hatlab o'tib baxt hissiga o'xshash bir hisni tuydi. Olim butun muzey binosida xonasidan yaxshiroq xona yo'qligiga ishonardi. Uning xonasi eng pastki qavatda joylashgan bo'lib, olim qozonxona shovqiniga ko'nikib ketgandi.
Uning xonasi eng so'nggi texnika bilan jihozlangan bo'lib, bu olimga qadimiy topilmalarni saqlash va tiklashda yordam berardi. Bu yerda maxsus konditsionerlar, infraqizil yoritgichlar, ko'chma isitish uskunalari, turli xil kimyoviy aralashmalar solingan idishlar, sanoqsiz cho'tkalar, pichoqlar bor edi.

Doktor Uorren Eykradan olib kelgan ba'zi topilmalarni ko'ra boshladi. Bir nechta bronza pichoq va sopol buyumlarni bir chetga surib, juda qadimiy charm xaltani qo'liga oldi. Uorren uning qiymati naqadar yuqori ekanligini bilgani uchun xaltani o'zi bilan olib kelgandi.
Uorren xaltani ochdi. Uni hidlab ko'rdi. Xalta juda qadimiy bo'lmasa-da, zamonaviy ham emasdi.
Olim uning ichiga qo'lini suqdi va bir nechta pergament qog'ozlarni oldi. U qog'ozlarni bir chetga qo'ydi. So'ng xaltadan kichkina xoch chiqdi. Olim unga birpas tikilib turdi. Uni ham chetga qo'ygach, u xaltadan butunlay zamonaviy xatjildni oldi! Doktor Uorren hayron bo'ldi, lekin yana nimadir bor edi.
Uorren xalta ostidan og'ir tugun oldi. Tugunni stol ustiga qo'yganida qandaydir jaranglagan tovush chiqdi. U tugunni ochdi va yetti dona juda o'tkir, ingichka va juda qadimiy pichoqlarni ko'rdi. Ularning soplari xochga mixlangan Iso shaklida bo'lib, fil suyagidan ishlangandi.

Uorrenning qiziqishi kuchayib ketdi. U xatjildni ochdi. Uning ichidan qandaydir qog'ozlar chiqdi. Olim ularga ajablanib tikilib qoldi. U Karl Bugengagenning yozuvini tanigandi.
Uorren xatni o'qishga kirishdi.
Bugun Tornlar oilasi uylaridagi kinozalda to'plangan va ajoyib filmni tomosha qilayotgandi. Bolalar o'qishdan ta'tilga chiqishgandi.
Ekranda bo'yi baland bir kishi ko'cha bo'ylab qadam tashlardi. Uning qo'llari beliga osilgan to'pponchani olishga shay turardi.
U uchinchi qavat derazasidan o'ziga qaratilgan miltiqni ham, ikkinchi qavat derazasidagi pardaning surilganini ham sezmadi.
Shu payt miltiq otildi, u yerga yiqildi.
Kutilmaganda tasvir chaplashib, ekrandan yo'qoldi.
- Kinomexanik otilsin! - qichqirdi Demen.
Shu payt darchadan Markning boshi ko'rindi. U javob qaytardi:
- O'ldim! - U proektorni to'g'rilay boshladi.

Odatda, proektor oldida xizmatchilardan biri turardi, lekin Mark kino qo'yishni o'rganishni iltimos qilgandi. U bugun birinchi marta film qo'yayotgan va atay qilganday, eng qiziq joyida tasma uzilib ketgandi. Mark proektorni darhol sozladi va filmni kelgan joyidan qo'ydi.
Qahramon o'rnidan turdi va otishma boshlanib ketdi. U o'ng qo'liga to'pponchasini olib miltiqli kishini qulatdi, chap qo'lidagi to'pponcha bilan esa parda ortidagi dushmanini narigi dunyoga jo'natdi.
- Xayriyat! - dedi Anna.
- Ko'rsa bo'ladigan film ekan, - izoh berdi Demen.
Anna jilmayib qo'ydi.
- Kim sendvich yeydi? - dedi u o'rnidan turarkan.
- Men! - Richard qo'lini ko'tardi.
- Men ham! - unga qo'shildi Demen.
- Mark ham qarshi bo'lmasa kerak, - dedi Anna va oshxonaga yo'l ochdi.
Bu paytda Mark ehtiyotkorlik bilan kino tasmasini o'rar, Demen esa ekranni yig'ishtirardi.
