[IMG]
men.png
Kutilmaganda eshik qo'ng'irog'i jiringladi. Richard bilan Demen baravariga gapirishdi:
- Kim bo'lishi mumkin?
Demen yelkasini qisdi.
- Hozir ochaman, - dedi u eshik tomon borarkan.
Ostonada Charlz Uorren turardi U dag'-dag' qaltirar, boshdan-oyoq qor bilan qoplangandi. Qo'lida esa Bugengagenning xatini ushlab olgandi. Olim qaltirardi, lekin sovuqdan emas. U hozirgina o'qib chiqqan narsasidan o'lgudek qo'rqib ketgandi.
Eshik ochilib, Uorren qarshisida Demenni ko'rgach, nafasi tiqilib qolishiga sal qoldi. Charlz jilmayishga urindi, lekin bu urinish beo'xshov chiqdi. Demen darhol hushyor tortdi.
- Xello, doktor Uorren, - dedi dona-dona qilib.
- Salom, Demen, - Charlz iloji boricha tabiiy gapirishga urindi. - Dadangga zarur gapim borligini ayta olasanmi?
- U sizni kutyaptimi? - Demenning savoli quruq va rasmiy chiqdi. U olimni hatto uyga taklif ham qilmadi.
- Iltimos, dadangga kelganligimni ayt, - dedi Uorren.

Demen bir oz ikkilandi, so'ng dedi:
- Kiring.
Uorren ichkariga kirdi.
- Hozir aytaman, - dedi Demen.
Uorren egnidagi qorni qoqdi.
- Doktor Uorren keldi, - xabar qildi Demen otasiga.
- Charlz? - Richard xursand bo'ldi, lekin ajablandi. - Zo'r! Ichkariga kiraversin!
Lekin sabri chidamagan Uorren bolaning orqasidan kirib kelgandi.
- Oyingga ayt, doktor Uorren uchun yana bitta sendvich tayyorlasin, - dedi Richard xonadan chiqib ketayotgan Demenga.
Yolg'iz qolgan Demen g'azabga mindi. U Uorrenning bu yerga nima uchun kelganligini yaxshi bilardi. Lekin hech narsa qila olmasdi - hozircha... Demen oshxonaga kirib ketdi.
Richard qadahlarga konyak quyarkan, Uorren gapni nimadan boshlashni o'ylardi.
Torn hali ham tasmani o'rab o'tirgan Markni butunlay unutib qo'ygandi. Bola doktor Uorren bilan otasining suhbatini bemalol eshitib o'tirardi.
Charlz Richard uzatgan konyakni bir ho'plashda ichib yubordi. Alkogol Uorrenga dadillik bag'ishladi va u Tornga savol berdi:
- Richard, - so'z boshladi u, - sendan bir nozik masala to'g'risida so'rasam maylimi?
- Charlz, biz axir do'stmiz-ku, - dedi Torn, - so'rayver.

Uorren chuqur nafas chiqardi va so'radi:
- Londonda ukang bilan aslida qanday voqea yuz berganini aytib bera olasanmi?
Richardning ovozi va o'zini tutishi keskin o'zgardi.
- Nega so'rayapsan?
- Men Eykrada topilgan xaltani ochgandim. U Bugengagenga tegishli ekan. Xaltada arxeologning shaxsiy buyumlari saqlangan. Uni Bugengagenning suyaklari yonidan topishgan.
- Nima bo'pti? - dedi Torn.
Uorren tupugini yutdi.
- Pichoqlarni ukangga aynan Bugengagen berganini bilarmiding? Jeremi Demenga sanchishga uringan pichoqlarni?
Torn uning so'zini keskin bo'ldi.
- Nima deyapsan, jin ursin?
Proektsion bo'lmada o'tirgan Mark ularning so'zlarini eshitib muzlab qoldi.
- Yetti yil ilgari Bugengagen senga xat yozgan ekan, - davom etdi Uorren.
- Xat? Menga? - Torn u yoqdan bu yoqqa yura boshladi. - Men hech qanday xat olmaganman.

- U xatni jo'natishga ulgurmagan. Xat xalta ichidan topildi.
- Sen uni o'qib chiqdingmi? - dedi Torn ayblov ohangida.
Uorren qunishdi.
- Richard, - o'tindi u. - Sen meni bilasan-ku. Lekin hozir senga aytmoqchi bo'lgan narsam g'alati tuyulishi mumkin.
- Tezroq ayt, Uorren, Xudo haqqi!
- Bugengagenning ta'kidlashicha, Demen... - Uorren yutindi, - Demen... Shaytonning quroli. Dajjol!
Torn Uorrenga xuddi telbaga qaragandek tikildi.
Proektsion bo'lmada o'tirgan Markning esa nafasi chiqmay qoldi. Uorren so'zida davom etdi:
- U odam emas, Richard. Bu telbalikday tuyulishini bilaman, lekin Bugengagen Demenning shoqoldan tug'ilganligini ta'kidlaydi!
Torn kulib yubordi.
- Sen shuni aytgani keldingmi? - u boshini sarak-sarak qildi.

- Ukang hammasini tushungan, Bugengagendan yordam so'rab kelgan. Qariya unga bolani qanday yo'q qilishni tushuntirgan.
Torn qo'lidagi qadahni zarb bilan stol ustiga qo'ydi.
- Ukam kasal edi, - dedi u sovuq ohangda.- Ruhiy kasal. Xotinining o'limi...
- ...Demenning ishi, - dedi Charlz Richardning so'zini yakunlab. - Qolgan barcha o'limlar ham... beshta g'ayritabiiy hodisa. Bular kitobda yozilgan. Narsalarning bir qismi xolos, - Uorren xavfli yo'lga qadam qo'yganini tushunardi. - Bugengagen...
- Jinni bo'lib qolgan u, - dedi Richard.
Uorren bosh chayqadi. Olimni yana qo'rquv qamrab olgandi.
- Bu hammasi jinnilikka o'xshaydi... - tan oldi u.
- Lekin sen bunga ishonasan, - e'tiroz bildirdi Richard.
Uorren Bugengagenning xatini stolga tashladi.
- Mana o'sha xat. o'zing o'qib ko'r.
- Yo'q.

- Agar Bugengagen haq bo'lsa, - dedi Charlz, - u holda hammamizning hayotimiz xavf ostida. Sen, Anna, Mark - hammamiz. Joan Xartga nima bo'lganini esla - u bilgan ekan.
- Men qari ahmoqning xatini o'qimayman!
- Richard, - yalindi Uorren, - men Bugengagenni bilardim. U qari ahmoq emasdi. Nahotki, hech narsani sezmayotgan bo'lsang? Birorta ham g'alati...
- Yo'q! - o'shqirdi Torn.
Uorrenga xuddi Richard hozir uni uradiganday tuyuldi, lekin u so'zini davom ettirdi: - Senga g'alati ko'ringan biror narsani sezmadingmi? Bolaning so'zlarida, harakatlarida?
- Hoziroq ketishingni istayman, Charlz...
- Ajal bizni quvlab keladi...
- Jo'na! - Torn g'azabdan titrardi.
Lekin Uorren o'zini to'xtatolmasdi.
- Injilni o'qi, unda hammasi yozilgan! Biz oxiriga yetishimiz kerak!
- Nimaning oxiriga?

- Igael devori, - og'ir nafas chiqardi Uorren. - Bugengagen xatida bu devor uni ishonishga majbur qilgan so'nggi dalil ekanligini yozadi. Hozirda Igael devori Nyu-Yorkka keltirilmoqda. Yaqin kunlarda yetib keladi.
- Sen qadimiy zamonlarga chuqur kirib ketibsan, - dedi Torn zaharxandalik bilan, - va do'sting Joan Xartga o'xshab diniy mutaassibga aylanib qolibsan. Yo'q, buni menga aytmay qo'yaqol. O'zing borib istagan narsangni ko'raver.
- Men boraman, - dedi Charlz xonadan chiqarkan.
Ezilgan va ma'yus Richard stulga o'tirib qoldi. U Uorrenning so'zlarida oz bo'lsa-da, haqiqat borligini his qilar, ammo Charlining bu ma'lumotlardan voqif ekanligidan achchiqlanardi. Qolgan barcha narsalar esa... Richard bosh chayqadi. U yaqin do'stini yo'qotganini his qildi, lekin nima uchunligini tushunmadi.
Proektsion bo'lmada o'tirgan Mark xazondek titrardi. U tirqish qopqog'ini sekin yopib qo'ydi.
Bu paytda Demen oshxonada Annaga sendvich tayyorlashga yordam berayotgandi. Eshik yopilib, mashina yurib ketganini eshitib, ular bir-birlariga qarashdi.
- Nimayam derdik, - gap qotdi Demen. - Sendvichlarni o'zim yeyishimga to'g'ri keladi.
