[IMG]
men.png
- Bo'ldi, tinchlan. Men hech qayoqqa bormayman.
- Demen-chi?.. Unga ilgarigiday munosabatda bo'lasanmi?..
- Ha, albatta.
- Va'da ber.
- Va'da beraman.
Richard xotinini quchoqlaganicha derazaga tikildi. Birdan u Demenning tashqarida yurganini ko'rib qoldi. Bola o'rmon tomonga ketardi.
Richard negadir xavotirga tushdi.
- Mark qani? - dedi u yuragidagi g'ulg'ulani bosishga urinib.
- U saharlab chiqib ketibdi, - javob berdi Anna. - Ertalabdayoq uning paltosi joyida yo'qligini ko'ruvdim.
- Kel, bir tashqarini aylanamiz, - taklif qildi Richard.
- Tuxum... - Anna kuya boshlagan tuxumlar tomon yugurdi.
- Toza havoni aylansak bo'lardi.

Anna eriga tikildi. Ularning oilasida qandaydir g'alati narsalar yuz berayotgan, u buning nimaligini anglay olmayotgandi. Bir paytlar Richardga turmushga chiqayotgan paytda u hayoti qanday murakkab bo'lishini bilgandi. Lekin Anna Richard va bolalarni shunchalik yaxshi ko'rardiki, u har qanday oilaviy muammolarni hal qila oladigandek tuyulardi.
Lekin hozir Annaning bu ishonchiga darz yetgandi.
U yelkasini qisdi va tovani chetga olib qo'ydi.
- Bo'pti, - rozi bo'ldi u, - ketdik.
Mark daraxt ostida o'tirardi. Uning ko'zlarida bolalarga xos bo'lmagan dahshat ifodasi qotib qolgandi. U tizzasini quchoqlab o'tirar, sovuqdan emas, balki dahshatli qo'rquvdan dag'-dag' titrardi, chunki Mark umrida hech qachon bunchalik qo'rquvga tushmagandi.
Bola kimdan yordam so'rashini bilmasdi. Axir ilgari u barcha muammolarini Demen bilan hamjihatlikda hal qilardi-da. Endi-chi?
Endi u bu dahshat bilan tanho o'zi yuzma-yuz qolgandi.
Shu payt u qadam tovushlarini eshitdi.
- Mark? Ey, Mark!
Bu Demen edi. Har yerda hozir Demen.
Mark o'rnidan sakrab turdi va o'rmon ichkarisiga qarab yugurdi.

Demen uning izidan yurdi.
Mark qocha boshladi.
- Ey, Mark!
Mark uzoqqa bora olmasligini yurak-yuragidan tushunib turardi. Bola tuni bilan uxlamagan, qo'rquv uning darmonini olib qo'ygandi. U daraxtga suyanganicha nafasini rostlashga tutindi.
U yana Demenning ovozini eshitdi.
-Shu yerdaligingni bilaman, - dedi Demen.
Markning butun tanasiga qaltiroq yugurdi.
- Meni holi qo'y, - dedi u zo'rg'a.
Demen Markning yoniga yaqinlashdi.
- Nega mendan qochyapsan? - alam bilan so'radi Demen.
Oraga sukunat cho'kdi. Nihoyat Mark javob qaytardi:
- Men... sening kimligingni bilaman.
Demen iljaydi.
- Bilasanmi?
Mark bosh silkidi .
- Doktor Uorren dadamga nima deganini eshitdim.

Demen qovog'ini uydi.
- U nima dedi? - bu savoldan ko'ra buyruqdek yangradi.
- U aytdiki... - Mark so'zlarni zo'rg'a topardi, - u aytdiki, Iblis yerda o'z qig'fasini yaratishi mumkin ekan.
- Davom et.
Mark yuzini o'girdi. Ko'z yoshlari uning yuzini yuvardi.
- Qani ayt, Mark, - deyarli shivirlab gapirdi Demen. Mark yutindi.
- U aytdiki... sen Iblisning bolasi ekansan.
Demen akasiga tikildi.
- Davom et, - buyurdi u.
Shu zahoti Mark bidirlay ketdi.
- Sen Teddini nima qilganingni ko'rganman, - qichqirdi u. - Axerton va Pasarianga nima bo'lganini ham ko'rganman. Dadang seni o'ldirmoqchi bo'lgan! Uni aqldan ozgan, deyishadi, agar shunday bo'lsa, u bilgani uchun shunday bo'lgan. - Mark boshdan-oyoq qaltiragancha cho'kkalab qoldi.
Demen hayajonlana boshladi. U akasiga yomonlik qilmoqchi emasdi.
- Mark, - so'z boshladi u.
- U-u-u-u, - ho'ngrab yubordi Mark.

- Sen mening akamsan, men seni yaxshi ko'raman...
- Meni aka dema! - baqirdi Mark. - Dajjolning akasi bo'lmaydi!
Demen Markning yelkasidan tutib silkidi.
- Gapimga quloq sol! - qichqirdi u.
Mark boshini chayqadi.
- Tan ol, - dedi u, - o'z onangni o'ldirganingni tan ol!
Bu so'nggi tomchi bo'ldi. Bolalarni bog'lab turgan ip uzildi.
- U mening onam emasdi, - g'azab bilan e'tiroz bildirdi Demen. - Mening onam...
- ... shoqol bo'lgan.
- Ha! - faxr bilan qichqirdi Demen va uning ovozi o'rmonda aks-sado berdi. Endi u o'zidagi butun qudratni to'la anglab yetgandi. Demenning ko'zlarida o't yondi, yuzidan esa g'alati nur tarala boshladi. - Men buyuk kuch qig'fasida tug'ilganman, - dedi u. - La'natlangan farishta! O'z qudratidan mahrum bo'lgan va do'zaxga tashlangan! Lekin u menda vujudga keldi! U mening ko'zlarim bilan ko'radi va mening tanam ham unikidir.
Mark umidsizlangancha atrofga alangladi. Qo'rquv o'tib ketgandi. Bo'lib o'tayotgan voqea adog'i yo'q dahshatli tushga o'xshar va undan qochib qutulishning hech qanaqa imkoni yo'q edi.
