[IMG]
men.png
- Yur, men bilan, - taklif qildi Demen. - Seni o'zim bilan olib yuraman.
Mark uning ko'zlariga qaradi. U qaltiramay qo'ydi, amakivachchasiga uzoq tikilib turdi, nihoyat boshini chayqadi:
- Yo'q.
Demen yana bir marta uni ko'ndirishga urindi:
- Meni yalintirma...
Mark so'zida qat'iy turib oldi:
- Yo'q!
Bu e'tirozi uning kuchiga kuch qo'shganday bo'ldi. Mark sakrab turdi va bor kuchi bilan yugura boshladi.
- Mark! - chaqirdi uni Demen.
- Menga yaqinlashma, - dedi u Demenga.
- Mark! - qichqirdi Demen Markning ortidan. Bu ovozni Mark ilgari bir marta eshitgandi. O'shanda Demen Teddiga xuddi shunday ovoz bilan qichqirgandi. - Menga qara! - buyurdi u.
Mark to'xtab qoldi. Uning qadam bosishga holi qolmagandi.

- Iltimos, ket, - yalindi u.
Demenning ovozi uni turgan joyiga mixlab qo'ydi.
- Yana bir marta o'tinaman, - dedi Demen xotirjamlik bilan, - iltimos, yur men bilan.
Mark o'girildi va Demenning ko'zlariga tik boqdi.
- Yo'q, - javob qaytardi u qat'iyat bilan va birdan o'zini xotirjam his qildi. - Sen, Demen, o'z taqdiringdan qochib qutula olmaysan. Men esa - o'z taqdirimdan. - Markka xuddi qandaydir kuch uni shu so'zlarni aytishga majbur qilayotgandek tuyuldi. - Sen peshonangga nimalar qilish yozilgan bo'lsa, shuni qilishga majbursan.
Taqdirga tan bergan Mark jim bo'lib qoldi.
Demenni qahr-g'azab tuyg'ulari o'rab oldi. Bu qahr tobora o'sib borar, uning ko'zlari borgan sari yorqinroq chaqnardi. Birdan uning ko'zlari yoshga to'ldi va Demen osmonga tikilganicha titray boshladi...
Richard va Anna bolalarning izlari bo'ylab kelishayotgandi. Anna xotirjam ko'rinardi. Richard esa tez-tez osmonga qarab qo'yardi. U go'g'ki qandaydir noxushlikni sezayotgandek edi.

Kutilmaganda Mark serjant Neffning xonasi yonida Teddi eshitgan g'alati tovushni eshitdi. Xuddi yupqa metall lappaklar bir-biriga urilayotgandek tovush kelayotgandi.
Bu quzg'un qanotlarining tovushi edi.
Mark ko'rinmas, to'xtovsiz hujum qilayotgan raqibidan o'zini himoya qilish uchun qo'llarini ko'tardi va ortiga tisarildi. U dodlagancha qochishga urinar, lekin yovuz qushning dahshatli tumshuq va tirnoqlari uning tanasiga botardi. U yiqilib tushdi va og'riqdan ingrab yubordi. Uning ko'zlaridan qon oqa boshlagandi: u ro'parasida ko'rgan yagona narsa qaddini tik tutgan, shafqatsiz va sovuq, yovuzlikdan yaralgan Demen bo'ldi.
Qush tumshug'i bilan Markning boshini o'yib tashladi. Bolaning ko'zlari bir umrga yumildi.
Qanot tovushi tindi. Demen Markning jonsiz tanasiga qaradi va ovozining boricha qichqirdi. Uning ovozida yolg'izlik ohangi mujassam edi.
Markning atrofidagi qor oqayotgan qondan tobora qizarib borardi.
Demen cho'kkalaganicha Markning jasadini ko'tarmoqchi bo'ldi. U akasini hayotga qaytarishga urinardi.

Demenning dodlagan ovozi Anna va Richardga yetib bordi. Ular yugurib kelishib, akasining jonsiz tanasi ustida engashib turgan Demenni ko'rishdi. U "Mark, o Mark...", degancha yig'lardi.
Annaning qichqirig'ini eshitib Demen boshini ko'tardi va bir zumda o'ziga keldi. U o'rnidan sakrab turdi.
- Biz aylanib yurgandik... - dedi Demen. - u yiqilib tushdi! U...
- Uyga jo'na! - baqirdi Richard.
Demen e'tiroz bildirishga urindi:
- Men hech narsa qilganim yo'q!
- Uyga jo'na, jin ursin seni! - Richard g'azabdan qaltirardi.
Demen uy tomon keta boshladi. Uning ko'zlaridan duvillab yosh to'kilardi.
- U yiqilib tushdi! - dedi bola yo'l-yo'lakay. - Men unga hech narsa qilganim yo'q!
Richard Demendan yuzini o'girdi va xotinining ustiga engashdi. Uni yelkasidan tutib turgizdi. Anna oyog'ida tura olishiga ishonch hosil qilgach, Richard jonsiz o'g'lini qo'liga oldi.
So'ngra Annaga tik qaradi. Uning ko'zlari xotinini ayblardi.
- Yo'q, yo'q, bu Demen emas. U...
Lekin u gapini tugata olmadi. Richard o'g'lining qonga belangan yuziga yonog'ini bosganicha qadam tashladi.
