[IMG]
men.png
1
Alanga shu'lasi o'n ikki yashar o'spirinning bolalarga xos bo'lmagan jiddiy yuzini yoritardi. U olovning o'rlayotgan tillariga tikilgancha qotib qolgandi. Yigitcha nimanidir eslashga urinardi. U miyasi qatida o'rnashgan hissiyotlardan junbushga kelardi.
- Demen?
Yigitcha qimirlamadi. Bog'bonlar uning atrofidagi xazonlarni yig'ishtirishda davom etishdi.
Bolakay qadimiy ulkan binoga olib boradigan yo'lka chetida yonayotgan olovdan ko'z uzmay toshdek qotib turardi. Chikagoning shimoliy qismida joylashgan qasrni eslatuvchi bu uy uni asrab olgan ota-onasiga tegishli edi.
O'smirning xayoli bu yerdan juda uzoqda, boshqa davr va muhitda sayr qilayotgandi. U atrofida yonayotgan sanoqsiz gulxanlarni ko'rar, oxiri yo'q azob va og'riqdan ingrayotganlarning to'xtovsiz ohlarini eshitardi.
- Demen!

Uning ko'z oldidagi manzara g'oyib bo'ldi. Demen boshini ko'tardi va ovoz kelgan tomonga qaradi. U sekin-asta uy ortiga botayotgan quyoshga qarab junjikdi. Uchinchi qavat balkonida uning amakivachchasi Mark turar va kuchining boricha qo'lini silkitardi.
Demen Markni yoqtirardi. Ko'ngilchan va saxiy Mark bundan yetti yil ilgari oilasiga kelgan o'gay ukasini chin dildan yaxshi ko'rardi. Ular bir tug'ishgan aka-ukalardan ham ko'ra qadrdon bo'lib ketgan edilar. Ikkalasi ham o'zlari o'qiyotgan harbiy Akademiya kiyimida yurishardi. Bolalar Shukrona kunini nishonlash uchun uyga kelishgandi. Endi esa maktabga qaytish payti keldi. Mana shu bayramdan keyin Tornlar yozgi uylarini berkitishar va qishlash uchun shaharga ketishardi. Demen unga javob tariqasida qo'lini silkitdi, - Ketyapman,- qichqirdi u va bog'bonga o'girildi: - Kelasi yozgacha, Jim. - Qariya javob o'rniga boshini silkidi.
Demen shaxdam qadamlar bilan uyga yo'l oldi. Mark o'zining sevimli burg'usida qandaydir mungli kuyni chalayotgandi.
Demen zinadan ko'tarildi.
U tez kunda o'n uch yoshga qadam qo'yardi.

Demenning bobosi - Rejinald Torn bu yerni 20-yillarda sotib olgandi. Chikagoning shimoliy qismidagi Michigan ko'li sohilida joylashgan bu yer katta maydonni egallagandi. Birinchi jahon urushi davrida ishlab topgan daromadining bir qismiga u hashamatli uy qurdi. Odamlar uning bu ovloq yerga uy qurishini ko'rib kulishdi. Ammo bu yerdan avtomobil yo'li o'tgach, hamma jim bo'ldi. Endi kim pul topsa, ko'l sohilidan yer olishga harakat qilardi. Biroq bu yerga ko'chib kelganlarning hech birida unikiday hashamatli uy yo'q edi.
Torn bu uyni o'g'illari uchun qurganligini tez-tez takrorlab turardi. U bolalarini juda yaxshi ko'rar, ular uchun barcha sharoitlarni yaratib bergandi. Torn yangi gimnaziya qurilishi uchun katta pul ajratdi. Maktabga Tornning nomi berildi. Jeremi va Richard bu yerda o'qishni a'lo baholar bilan bitirishdi.
Jeremi diplomatiya bilan shug'ullandi. Richard esa oilaviy biznesga o'zini urdi. Ikkalasidan ham Tornning ko'ngli to'q edi. Hammasi reja bo'yicha borardi. O'limidan sal ilgari Rejinald Chikagoning qoq markazida muzey qurish uchun pul ajratdi. Bu muzeyda qadimiy xristianlikka oid buyumlar va san'at asarlari namoyish qilinishi kerak edi.

U muzeyning ochilishini ko'ra olmadi. Xuddi "Torn Indastriz"ning gullab-yashnaganini ko'ra olmagani kabi. Va baxtiga, Angliyada elchi bo'lib ishlayotgan o'g'li Jeremi Torn sevimli xotini o'zini-o'zi o'ldirganidan so'ng o'z o'g'lini pichoqlashga urinayotganida otib tashlanganini ham ko'rmadi.
Bundan yetti yil ilgari otasi o'g'lining yuragiga pichoq sanchmoqchi bo'lgan paytda politsiyachilar tomonidan otib tashlanganidan buyon Demenning xotirasida nimalar qolganini hech kim bilmasdi.
Umuman olganda, Demen o'sha fojiali kun haqida hech narsani eslamasdi, chamasi, uning asabi jarohatlangandi va Richard Torn yetti yil ilgari yuz bergan voqealar haqida bolaning oldida so'z ochishni butunlay taqiqlagandi. Uning ikkinchi xotini Anna bolalar ruhshunosi bo'lib, bu fojia Demenning miyasidan chuqur joy olganiga, payti kelib u buni eslashiga ishonchi komil edi. Anna Richardga o'z xavotirini aytdi. Lekin eri unga quloq solmadi.
Mark o'sha fojia haqida hech narsa bilmasdi, unga Demenning ota-onasi fojiali tarzda halok bo'lishganini va ularning o'limini eslatish tutingan ukasi uchun juda og'ir bo'lishini aytishgandi.

Demen hamma narsani juda yaxshi eslashiga birgina Merion Tornning imoni komil edi.
Merion xola, uni shunday chaqirishardi, Rejinald Tornning singlisi edi. U injiq va qaysar edi. Merion xolani hech kim yoqtirmasdi, chunki u doim birovlarning ishiga burnini suqardi. U erga ham tegmagan bo'lib, butun hayotini jiyanlari va ularning oilalariga bag'ishlagandi. Ammo Merion Jeremini ko'proq yaxshi ko'rardi. Uning kutilmagan va fojiali o'limi xolaning qalbini shunchalik larzaga soldiki, o'shandan buyon uning Demenni ko'rgani ko'zi, otgani o'qi yo'q edi. Merion xola fojianing asl sababini bilmasa-da, jiyanining o'limiga bolaning qandaydir tarzda aloqadorligini his qilardi.
Merion xola o'zini yoqtirmasliklarini bilardi, biroq bu uni tashvishlantirmasdi. Ilgarilari ham u boshqalarning e'tiboridan chetda edi. Uni tushlikka kamdan-kam chaqirishar, hattoki oilaviy bayramlarga ham taklif etishmasdi.
Bu safar Merion xola g'ururini yengishiga to'g'ri keldi. U hech qanday taklifsiz Shukrona kunini nishonlash uchun Tornlarnikiga tashrif buyurdi. Zero, Merion xola ularga o'ta muhim gapni aytmoqchi edi.
