[IMG]
men.png
Mark Teddining oldiga keldi va sovuq xotirjamlik bilan so'radi:
- Sen filatelistmisan?
Teddi uning maqsadiga tushunmadi. Lekin bunda qandaydir quvlik yashiringanini juda yaxshi bilardi. Markdan hech qanday qarshilik kutmasdi ham. Demen - albatta, chaqilmas yong'oq. Mark esa...
- Nima, nima? - dedi Teddi Markka yaqinlashib bo'ynini cho'zarkan.
- Hozir tushuntiraman, - zaharxandalik bilan davom etdi Mark. - Sen marka yig'asanmi?
- Yo'q, - javob berdi barzangi Tornning nimaga shama qilayotganini tushunmay.
- Unda, - dedi Mark, - yaqinda boshlaysan. Hozirning o'zida!
Va u shu so'zlarni aytarkan, bor kuchi bilan Teddining oyog'iga tepdi. Barzangi bir zumga o'zini yo'qotdi. U bu go'dakning oyog'iga tepganligidan ajablanmagandi, uni Markning qanday qilib bunga jur'at etganligi hayron qoldirgandi. Maktabda hech kim unga bunday munosabatda bo'lolmasdi va Teddi gangib qolgandi.
Barzangi endi nima qilish kerakligini o'ylardi. Mark esa g'amgin bosh chayqagancha uning ikkinchi oyog'iga ham tepdi. Teddi butunlay o'zini yo'qotdi.

Kursantlar kulgidan o'zlarini zo'rg'a tiyib turishardi. Ammo ular asosiy jang hali oldinda ekanligini yaxshi tushunishar va unda kim yutib chiqishini bilishardi. Ular Markni Teddi bilan yuzma-yuz qoldirishib ortga tisarilishdi...
Demen hujjat varaqlab o'tirgan Neffning oldidagi katta yozuv stoli yonida turardi. Neff nimanidir izlardi. Nihoyat u izlagan narsasini topdi. Uning barmog'i bolaning baholar ro'yxati ustida yurardi.
- Matematika, - boshladi u, - "yaxshi". Mantiq... "juda yaxshi". harbiy tarix... tuzuk. - Uning qoshlari chimirildi. - Buni yaxshi o'rganish kerak.
- Ha, janob serjant. - Demen komandirni deyarli eshitmasdi. U og'irligini u oyog'idan bu oyog'iga solgancha, Neffning ortidagi oynaga tikilar, eng kichik yoshdagilar vzvodining dam olishga ketayotganini kuzatardi.
- Jismoniy tayyorgarlik, - davom etdi Neff, - "a'lo". - U hujjatni qo'ydi va barmoqlarini chalishtirib, oldinga egildi.
- Eshitishimcha, sen yaxshi futbolchi ekansan, - Torn titrab ketdi. U yaxshi o'ynashini bilardi. Lekin bu haqda gapirishni yoqtirmasdi.

- O'z yutuqlaringdan faxrlan! - baqirdi Neff va Demen shu zahoti qaddini g'oz tutdi. - Faxrlanishga arziydigan narsadan faxrlanish kerak! - Neff stolga musht urdi.
- Ha, janob serjant.
- Men bugungi o'yinda qatnashaman, - Neff stul suyanchig'iga o'zini tashladi. Demen bosh silkidi. Unda qandaydir hayajon yana uyg'onayotgandi. Neff bolaga g'alati tarzda ta'sir o'tkazayotgandi.
Oraga jimlik cho'kdi. Serjant fikrini bir joyga jamlayotgandek edi. Nihoyat u ko'zlarini qisdi va so'z boshladi:
- Men bu yerga seni o'qitish uchun kelganman. Faqat bugina emas. Men seni... himoya qilishim ham kerak, - Neff har bir so'zni tanlab-tanlab aytardi. - Agar biror muammoga duch kelsang - mening oldimga kel. Qo'rqma...
"Qo'rqma?" - Demenning miyasiga urildi. U diqqat bilan quloq sola boshladi.
- Kechasimi-kunduzimi, qanday maslahat kerak bo'lsa... mening oldimga kel, - Neff ko'zlarini ochdi. - Tushundingmi?

Demen hech nimani tushunmadi, lekin tasdiq ma'nosida bosh silkidi.
- Ha, janob serjant.
- Tez orada sen bilan yaqinroqdan tanishamiz, - davom etdi Neff. Keyin hujjatlarga tikildi va satrlardan biriga barmog'ini niqtadi.- Sen yetim ekansan.
Bola yana boshini silkidi.
Neff dalda berish maqsadida jilmaydi.
- Men ham, - dedi u. - Ko'ryapsanmi, oramizda qandaydir umumiylik bor.
Demen serjantga hayronlik bilan tikildi. U butunlay gangib qolgan va nima bo'layotganini tushunmasdi. Birdan Neffning yuzidagi tabassum yo'qoldi, u o'rnidan turdi va derazaga tikildi. Uning ovozi yana quruq, hissiz ohangga qaytdi. U ro'molchasi bilan peshonasini artdi va dedi:
- Foster kirsin.
Demen ovoz chiqarmasdan xonani tark etdi.
Eshik yopilganini eshitgan Neff boshini quyi soldi va chuqur uf tortdi. Murakkab ishning bir qismi amalga oshirilgandi.

Demen yo'lakka Teddi Markka o'xshatib zarba bergan paytda chiqdi. Mark g'ujanak bo'lib yotar va yuzini kaftlari bilan to'sib olgandi. Demen bir lahza ham o'ylab o'tirmay qichqirdi:
- Teddi!
Uning ovozi juda g'alati chiqdi. Bu ovoz bu yerdagilar eshitib o'rganishgan ilgarigi bolaning ovoziga umuman o'xshamasdi. Unda odamni dahshatga soluvchi kuch bo'lib, bu qichqiriqqa bo'ysunmaslikning iloji yo'q edi.
Barzangi o'girildi. Uning lablarida tantanavor tabassum bor edi, ammo Demenning sovuq va o'tkir nigohini ko'rib, uning tabassumi barham topdi.
Kursantlar turgan joylarida qotib qolishgandi.
Birdan qandaydir g'alati, xuddi ikkita metall lappak bir-biriga urilayotgandek tovush eshitildi. Teddi bu tovush qayoqdan kelayotganini bilish uchun atrofga alangladi. Ammo, chamasi, bu tovushni barzangidan boshqa hech kim eshitmayotgandi. Bolalar Teddiga hayron bo'lib qarab turishardi. Tovush tobora qattiqroq eshitila boshladi, nihoyat bu tovush barzangining boshi tepasidagi ulkan, kuchli qanotlarning tovushi ekanligi ma'lum bo'ldi. Barzangi turgan joyida aylandi va faryod urdi:
- Bas qil!
