[IMG]
men.png
Joan kulimsiradi.
- Shoqollarga o'xshab-a? - dedi u.
- Juda zo'r o'xshatish, - javob berdi Anna. Uning qig'fasi o'zgarmadi.
Uorren bu holatdan qanday chiqib ketishni bilmasdi va orada paydo bo'lgan nizoni silliqlashga urindi.
- Joan asosan arxeologiya mavzusida yozadi, - dedi u.
- Yo'g'-e? - zaharli iljaydi Anna.
Shu payt Uorrenning cho'ntagidagi chaqiruv uskunasi jiringlab qoldi. U noxush vaziyatdan qutulish uchun qulay imkoniyat paydo bo'lganidan suyunib ketdi.
- Hozir kelaman, - dedi u.
- Bilasizmi, - dedi Joan. - Eringiz matbuotga nisbatan adolatsiz ekan. Muxbirlar uning ukasiga xolis yondashgandilar.
- Nimani nazarda tutyapsiz? - dedi Anna Joanning nimaga shama qilayotganini tushunmay.
- Jeremi Tornning o'limi tafsilotlari to'la oshkor etilmagan. Aslida, uning o'limida g'ayribatiiy holatlar ko'p bo'lgan.
- Nahotki? - dedi xotirjamlik bilan Anna. - Afsuski, men Richardning ukasi bilan biror marta ham uchrashmaganman.

Joan o'zini hayron qolgandek tutdi.
- Albatta, albatta! Doim yodimdan ko'tariladi-ya! Axir siz Richardning ikkinchi xotinisiz-ku!
- Xart xonim, - toqati tugadi Annaning.
- Sizga ochig'ini gapirishga ijozat berasiz endi, - davom ettirdi Joan Annaga e'tibor bermay. - Mark - Richardning birinchi xotinidan tug'ilgan, Demen esa - uning ukasining o'g'li. Demak, siz ikkala bolaning ham onasi emassiz!
- Siz birorta ayollar jurnalida ishlasangiz kerak! - portladi Anna.
- Demen-chi? - dedi Joan. - U haqda nima deya olasiz? U qanaqa bola? Unga harbiy Akademiya yoqadimi?
Anna javob berishga ulgurmasdan galereyaga Charlz Uorren otilib kirdi.
- Anna, - qichqirdi u, - bu ayolga umuman gapirmang! - olim Joanning yelkasidan qo'pollik bilan ushladi va eshik tomon itardi. - Siz meni mushkul ahvolga solib qo'ydingiz, - dedi u. - Richard g'azablanyapti!
Joanning yo'qotadigan narsasi yo'q edi.
- Sizlar xavf ostidasizlar! - qichqirdi u bo'g'ilib. - Hammangiz!

- Sizga nima bo'lyapti? - Uorren Joanni galereyadan sudrab chiqa boshladi.
- Men Igael devorini ko'rganman! - baqirdi u, xuddi bu biror narsani oydinlashtiradigandek.
Bu Uorrenga hech qanday ta'sir ko'rsatmadi.
- Nimani ko'rgan bo'lsangiz ham menga baribir!
- Sizlar hushyor bo'lishingiz shart! - Joan uning qo'llaridan qutulib chiqdi va Annaga yuzlandi. - Demen...
- Nima Demen? - keskin so'radi Anna.
- U...u... - duduqlandi Joan va birdan jim bo'lib galereyadan yugurib chiqib ketdi. - Bilmayman! - qichqirdi u yo'l-yo'lakay.
Anna olimga yuzlandi.
- Jin ursin, bu nimani anglatadi?
Uorren g'amgin tarzda bosh chayqadi.
- Tushunolmadim. Masih hammamizni sevadi. Lekin kamdan-kam - g'ayritabiiy kishilargina uni chin dildan sevadilar!

U jiddiy edi, lekin Annaga uning gaplari kulgili tuyuldi. U kulimsiraganicha olimni mahkam quchoqladi va ular Joan Xartni butunlay unutishib, bo'lajak ko'rgazmaning muhokamasiga berilishdi.
Uorren va Anna Joanni telba deb o'ylashgan bo'lsa-da, u hali hech qachon bunchalik aniq va maqsadli harakat qilmagandi.
O'zini yovuz ruhlar ta'qib qilayotganday his qilgan Joan nima qilish kerakligini yaxshi bilardi.
Muzeydan otilib chiqib, u darvozasi tepasiga "Biz bor kuchimiz bilan urinamiz" degan yozuv osilgan avtomobillarni ijaraga berish byurosiga bordi. Ijaraga mashina olgach, Joan shu zahoti Chikagoning shimoliga qarab yo'l oldi. Bir ozdan so'ng u Demen va Mark o'qiydigan harbiy Akademiya yonida to'xtadi. Bu yerda futbol mashg'uloti o'tkazilayotgandi.
Bu yerda Joanning kelganini sezadigan odam yo'q edi: bor-yo'g'i bir necha ota-ona farzandlarining o'yinini olqishlab o'tirishardi. Ularning diqqat-e'tibori o'yinga qaratilgandi.
Uni Neff albatta sezishi mumkin edi, lekin u xuddi superkubok musobaqasi

o'tkazilayotgandek o'yindan ko'zini uzmasdi.
Joanning yonida bir kursant turardi. U nozik, sepkildor bo'lib, burni ustida qalin oynali ko'zoynak qo'qqayib turardi. Uning ham butun e'tibori o'yinda edi. Joan undan bolalarning ichida Demen bor-yo'qligini so'ramoqchi bo'lib turgandi, Neff tanaffus e'lon qildi. Joan serjantning so'zlarini eshitmasdi. U o'smirning yelkasiga shapatiladi va baland ovozda so'radi:
- Demen Torn o'ynayaptimi?
O'yinchilardan biri keskin o'girildi va Joan Xartning ortidan tikildi. Ayol bu o'tkir nigohni butun tanasi bilan his qildi va orqasiga qaradi. U mushuknikidek sap-sariq bu ko'zlarni ilgari ham ko'rgandek edi.
O'yinchi to'satdan boshidagi dubulg'asini yechdi va Joan dahshatdan qalqib ketdi. Unga Eykrada ko'rgan suratdagi qig'fa tanish edi.
- Ana Demen Torn, - dedi kursant, ammo Joan uni allaqachon tanigandi. U Shaytonning mavjudligiga shubhasiz ishonardi, lekin uni kutilmaganda inson qig'fasida ko'rgach, vahimaga tushdi va ortiga chekindi.
