[IMG]
men.png
4
Butun Qo'shma Shtatlar hududida ham Viskonsin shtatidagi ko'l bo'yidagidek burchakni topish qiyin. Ko'pchilik Jeneva ko'lini bu yerning marvaridi, deb ataydi. U Chikagoga juda yaqin va qulay joylashgan bo'lib, shaharning badavlat kishilari qishda mana shu yerda ko'ngil ochishadi.
Tornlarning qishki uyi, uni "ko'ldagi burchak" deb ham atashardi, yog'ochdan qurilgandi. Uy tashqi ko'rinishidan ovchilar kulbasiga o'xshardi. Ammo uning ichidagi qulayliklarga ega bo'lish uchun kishining cho'ntagi baquvvat bo'lishi kerak edi. Masalan, bu yerda ichki televizion kuzatuv tuzimi o'rnatilgandi. Boshqa badavlat kishilar kabi, Richard Tornning ham bolalarni o'g'irlab ketishdan xavfsirashiga asos bor edi. Uyning yonida hatto vertolyot maydonchasi ham joylashgandi.
"Ko'ldagi burchak" AQShdagi eng murakkab xususiy telefon tizimi bilan ham jihozlangandi. Albatta, Torn prezident yoki davlat kotibidan boshqa har qanday kishining qo'ng'irog'iga javob bermasligi mumkin edi.

Jeneva ko'li bo'yidagi uyda har doimgi davra yig'ilgandi: Tornlar, ularning do'stlari va ishbilarmon tanishlari. Bolalarning o'n uch yoshga to'lishlari bayram qilinayotgandi. Tornlar turli zig'fat va kechalar uyushtirishni xush ko'rishar, ayniqsa, oilaviy bayramlar ularga alohida zavq bag'ishlardi.
Demenning tug'ilgan kuni aslida oltinchi iyunda bo'lsa-da, amakisining oilasida yashayotganidan buyon bolalarning tug'ilgan kuni bir kunda nishonlanardi. Tornlarning aksariyat tanishlari tug'ilgan kunlarning bir kunda nishonlanishi shunchaki qulaylik uchun qilingan, deb o'ylashardi. Va faqatgina Richard ukasi Jeremining telbalarcha harakati Demenning tug'ilgan kuniga qandaydir tarzda bog'liqligini yodida saqlab qolgandi.
Bayram arafasi oqshomda Mark va Demen mehmonxonada o'ynayotgandilar. Demen doim yutardi. Lekin bu safar Mark ukasidan ustun kelayotgandi. Agar kurashda Demen qatnashayotgan bo'lsa, Mark o'z mayolubiyatlariga xotirjam yondashardi. Ammo-lekin birorta tengdoshi undan yoki Demendan g'alabani tortib oladigan bo'lsa, Mark shu zahoti o'ch olardi. Ehtimol, bu Mark ukasining fojiali o'tmishini doimo yodida tutganidandir. Mark kichkinaligidan boshlab Demen haqida qayg'urib kelar, eng yaxshi narsalarni ukasiga ilinardi.

Bolalar o't yonayotgan ulkan g'isht kamin oldida o'tirishar va uning ichiga o'yinchoq kublarni irg'itishardi. Zaldagi jimjitlikni o'tinlarning chirsillab yonishi va o'yin stolidagi soqqalarning ovozi buzardi. Kaminning eng yuqorisida bug'uning bosh tulumi o'rnatilgandi. Richard bu bug'uni aynan mana shu uy qurilgan yili otgandi. O'sha paytda uning birinchi xotini Meri tirik edi va endilikda bu tulumga sal ko'zi tushib qolsa ham Richard qayg'uga botardi. Har qanday qotillikni yomon ko'radigan Merini o'sha tunda o'ldirilgan bug'uning tanasi tushida ta'qib qilgandi. Jonivorning o'ldirilishi va Richardning bug'u boshini kamin tepasiga ilish haqidagi qat'iy qarori ularning yagona jiddiy janjaliga olib kelgandi. Meri shunchalik g'azabga mingan ediki, yozilmagan qoida - bahs mavzusi bilan cheklanish qoidasini buzgandi. U erining butun ayblarini to'kib solgandi. Keyin Richard bir haftagacha Merining ketib qolishidan qo'rqib yurgan, ammo qaysarligidan voz kechmagandi: u baribir bug'u boshini kamin tepasiga o'rnatgandi.
Anna bug'u boshini birinchi marta ko'rganida u haqda eridan so'ragan, Richard bug'u otilgan ov haqida hikoya qilish bilan cheklangandi. Birinchi xotini bilan bo'lgan janjali haqida Richard Annaga aytishni lozim topmagandi. U bir narsadan ajablanardi: ikkinchi xotini sportning har qanday "qonli" turiga erkaklardek qiziqardi.

Bolalar o'yinga shunday berilib ketishgandiki, ular Annaning mehmonxonaga kirib kelganini sezishmadi. U bolalarni birpas kuzatib turdi. "Ular qanday ajoyib", o'yladi u. Nihoyat, u jimlikni buzdi:
- Ey, ikkalangiz, kech bo'ldi. Ertaga shunday kun...
Bu oqshom birinchi marta omad kulib boqayotgandek Mark boshini ko'tardi va iltimos qildi:
- Oyijon, ozgina qoldi. Yana ikki daqiqa, maylimi? Iltimos!
U ukasining qo'llab-quvvatlashini kutib unga qaradi. Demen ayyorona qimtinib, e'tiroz bildirdi:
- Ketdik, Mark. Oyim uxlashimiz lozimligini aytyaptimi, uning gapiga kirish kerak.
Anna kulimsiradi. Mark ham jilmaydi.
- Menda bir fikr bor, - dedi u. - Kel, o'yinchoqlarimizni yig'ishtirmay, shundayligicha qoldiramiz.
Ular kulishdi. Anna bolalarni o'pib, chiroqni o'chirdi va chiqib ketdi. Aka-ukalar esa yog'och zinalar bo'ylab yotoqxonaga ko'tarilishdi.

- Demen, - dedi Mark, - sendan bir narsani so'ramoqchiydim.
- Shunchalik zarurmi? - dedi Demen ovozida horg'inlikni aks ettirib.
- Albatta yo'q.
- Bo'pti, so'rayqol, - dedi Demen.
- Neff bilan nima ish qilasizlar?
Demen hamma narsani kutsa ham, bu savolni kutmagandi. U akasiga diqqat bilan qaradi va sovuq ohangda so'radi:
- Nimani nazarda tutyapsan?
- Haligi, - cho'zdi Mark, - u doim seni kuzatayotganga o'xshaydi. Bu juda g'alati.
- Ha, shunaqa, - uning so'ziga qo'shildi Demen. U qorong'i yo'lakda xonasiga yetib keldi va eshikni ochdi. So'ng ortidan kelayotgan Markka o'girildi. - Neff - serjant. Serjantlarning esa hammasi g'alati bo'lishadi. Buni bilmasmiding? - U ta'zim qildi va hazillashayotganini bildirish maqsadida iljaydi. - Xayrli tun! - U xonasiga kirib ketdi.
Ertasiga oqshomda barcha mehmonlar yig'ilib bo'lishgandi. Buxer ham, Axerton bilan Pasarian ham, doktor Uorren ham shu yerda edilar. Hattoki Akademiyadan ham bir necha nafar bolalar tantanani nishonlash uchun yetib kelishgandi.
