[IMG]
men.png
7
Devidson Akademiyasining har bir bayramda ishtirok etadigan o'z orkestri bo'lib, Mark unda gornchi edi.
Bugun havoning avzoyi buzuq va orkestr parad uchun tayyorgarlik ko'rayotgandi. Yotoqxonaning ikkinchi qavati kichik-kichik xonalardan iborat edi. Birinchi qavatda, uxlash xonalari ostida sinfxonalar joylashgandi. O'rtada esa keng va bo'm-bo'sh zal bor edi. Orkestr aynan mana shu yerda tayyorgarlik ko'rayotgandi.
Endi tush payti bo'lgan esa-da, tashqari qorong'ulashib ketgandi. Kursantlarning ayrimlari o'z xonalarida, ayrimlari esa gimnastika zalida edi.
Demenga hech kim e'tibor bermadi. U hozirgina Budmenning Injilini olib chiqqandi. Kursantlarda Injil kitobi yo'q edi. Maktab o'quvchilarni sportga oid kitoblar bilan ta'minlar, lekin diniy kitoblar bermasdi. Dastlab Demen bu kitobni kutubxonadan qidirib ko'rdi, biroq topa olmadi. U ruhoniyni esladi.

Demen kunduzgi tanaffusni kutdi. Mana shu vaqtda aksariyat kursant va o'qituvchilar o'z yotoqxonalariga kirib uxlashardi. Demen ruhoniyning xonasiga kirdi. Xona har doimgidek ochiq edi: Devidson Akademiyasida hamma vijdon va halollik qoidasiga amal qilardi.
Yozuv stoli va tokchada bir nechta Injil turardi. Demen ulardan birini oldi. U shu bugunoq o'ziga kerakli matnni o'qib, kechqurun kitobni joyiga qo'yishni mo'ljalladi.
Demen balkon orqali o'z xonasiga kirganida birdan chakkasiga qon tepdi. U eshik vazifasini bajaruvchi pardani yopdi va o'tirdi. U bosh aylanishidan hushini yo'qotar darajada edi.
Hozir uning kim ekanligi ma'lum bo'ladi. Demen ko'ylagi ostiga yashirilgan kitobni oldi va chiroq nuri yaxshi tushadigan joyga qo'ydi. Yerga muk tushganicha Injilni varaqladi:
"...va butun yer yuzi yirtqich ortidan ergashdi va yirtqichga qudrat bergan ajdarga sajda qildi. Va yirtqichga ta'zim qilarkan, yirtqichga kim bas kela oladi, dedi".

Demen kitobdan boshini ko'tardi va bu nimani anglatishini tushunishga urindi. U Markni esladi. Demen Buxer va Neff haqida o'yladi - ular bolani aslida kim ekanligi haqida o'ylashga majbur qilishgandi. Demen birdan kursantlarning hech biri unga teng kelolmasligini, hech narsada undan o'zib keta olmasligini sezdi.
U hayajonlangancha o'qishni davom ettirdi: "Men ko'rgan yirtqich barsga o'xshardi: uning oyoqlari ayiq oyoqlariga o'xshar, og'zi esa sher og'zidek edi: va ajdar unga o'z kuchi va taxtini hamda buyuk hokimiyatni berdi".
Demen buning shunchaki mubolag'a ekanligini xayoliga keltirdi, Attilani ham xuddi shunday tasvirlashgan.
Uning qo'shinlari jangdan qaytganlarida ular Attilaning jang paytida qanday harakat qilganligini og'iz ko'pirtirib maqtashgan. Demen ularning hikoyalari keyinchalik qo'shib-chatilib afsonalarga aylanganini, Attila esa birorta ham inson zoti bas kela olmaydigan yirtqich sifatida tasvirlanganini o'yladi.
U vaqti kelib o'zi haqida ham shunday afsonalar to'qilishini xayol qildi.
