[IMG]
men.png
Ammo Demen o'z kuchini anglashi bilanoq uning xayoliga bir fikr keldi: "Mening qo'limdan kelmaydi! Men axir yosh bolaman-ku!"
Yosh to'la ko'zlari bilan u yana harflari chaplashib ketayotgan kitobga tikildi:
"Va u yoshu kattaga, boyu kambag'alga, ozodu qulga, barchaga o'z belgisini qo'yadi. Unga imonlilarga qarshi kurashish va g'alaba qozonish uchun kuch berilgan: va unga barcha xalqlar, tillar va qabilalar ustidan hukmronlik berilgan".
Demenning yuragi qinidan chiqib ketguday urardi. U kitobni shartta irg'itib yuborgisi, toptab, yoqib yuborgisi keldi.
Bola Injilni uy burchagiga qarata otdi. Demen kitobga tikilganicha qotib qoldi. Kitob uni xuddi sham parvonani jalb qilganidek o'ziga tortardi. Injil uni kuydirib yuborgudek ta'sir qilayotgan bo'lsa-da, Demen endi o'zini to'xtata olmasdi. U o'zi haqidagi haqiqatni bilishiga ozgina qolgandi.
Demen kitobni qo'liga oldi. Bolaning a'zoi badaniga titroq turdi. Uning qo'llari qaltirardi. U kerakli sahifani ochdi va to'xtab qolgan joyidan o'qishni davom ettirdi:
"Bu yerda donolik bor. Kimning idroki bo'lsa, u yirtqichning raqamini biladi; zero bu insonlarning ham raqamidir. Uning raqami olti yuz oltmish olti".

Demen kitobni yopdi. Demak, mana isbot! Agar unda bu belgi bo'lmasa, u xatardan xoli! U ozod!
Demen kitobni bag'riga bosgancha xonasidan otilib chiqdi. U to'g'ri yuvinish xonasiga yo'l oldi. Bu yerda hech kim yo'q edi. U qaltiroq qo'llari bilan ko'zguni yaxshilab artdi va o'z aksiga tikildi. U qo'llarida hech qanday belgi yo'qligini bilardi. Shunday bo'lsa-da, Demen qo'llarini diqqat bilan ko'zdan kechirdi. Hech qanday belgi yo'q edi. Qo'lda-qa qo'l.
Shunda Demen ko'zguga yaqin kelib peshonasidagi sochini ko'tardi.
Hech qanday belgi yo'q.
U chakkasiga qaradi.
Yana hech qanday belgi ko'rinmadi. Demen o'zini aqldan ozayotgandek his qildi. Bu nimasi? U o'n uchga kirdi, erkak kishiga aylanyapti. Ehtimol, balog'at davri shunday o'tar? Agar Demenning o'rnida boshqa birov bo'lganida edi, shunday fikrlar bilan cheklanib qo'ya qolgan bo'lardi. Lekin faqat Demen emas. U o'zini Tornlar sulolasiga mansub deb bilardi, ular esa boshlagan ishini oxiriga yetkazib qo'yishardi.
Demen qulog'i orqasini qaradi.

U dahshatli narsani ko'rdi.
Albatta, bu belgini hech kim ko'rmagandi. Bu uchta olti raqami edi.
666.
Demenning nafasi tiqilib qoldi. U devorga suyanganicha oyog'ida zo'rg'a turardi. Bu yangilik unga katta zarba bo'lgandi. U o'ziga kelolmasdi. Demak, bularning hammasi haqiqat ekan-da. Hammasi, Neff unga aytgan, Buxer shama qilgan, Demen qo'rqqan narsa rost ekan-da. Hamma-hammasi haqiqat ekan.
Uning ko'zlaridan duvillab yosh to'kilardi. U yuvinish xonasidan yugurib chiqdi. Demen nima qilishini, qayoqqa borishini bilmasdi. U tanholikni istayotgandi.
U zina tomon yurdi. Pastda orkestr hali ham kuy chalayotgandi. Demen kursantlar orasidan o'ta boshladi. Shu payt uni Mark ko'rib qoldi va chaqirdi:
- Demen!
Lekin Demen unga o'girilib ham qo'ymadi. U yotoqxonadan tashqariga chiqdi, o'yingohni kesib o'tdi. Akademiya darvozasidan chiqdi va yo'l bo'ylab keta boshladi.

U hech narsani o'ylamas, boshi oqqan tomonga ketayotgandi. U o'pkasi tiqilib, oyoqlari o'ziga bo'ysunmay qo'yguncha yo'l bosdi. Demen yana bir qadam tashlasa xuddi o'lib qoladigandek tuyuldi. U daraxt yonida to'xtadi, cho'kkalab o'tirdi va ho'ngrab yig'lab yubordi.
U bir nuqtaga tikilganicha uzoq o'tirdi. So'ng boshini ko'tarib qorayib kelayotgan osmonga qaradi. Qora bulut bostirib kelayotgan, uzoqdan momaqaldiroq gumburlayotgandi. U osmonga qo'llarini cho'zdi. Bu nima edi - iltijomi? Yoki u taslim bo'ldimi?
Uning tepasida, daraxt uchida qora quzg'un o'tirardi. U qayg'u-alamga botgan bolaga tikilib turardi. Qushning ko'zlari tantanavor chaqnardi.
Agar Demen bugun sodir bo'lgan yana ikkita g'ayritabiiy voqeaning guvohi bo'lganida edi, yanada hayratda qolgan bo'lardi.

Birinchi voqea Pol Buxerning yotoqxonasida yuz berdi. Buxer yotishga tayyorlanayotgandi. U o'ng qo'l nomsiz barmog'idagi uzukni chiqardi va barmog'ida belgi paydo bo'lib qolganini ko'rdi. Uzoq vaqtdan buyon sabrsizlik bilan kutilayotgan belgini. Belgi kichkina, zo'rg'a ko'rinardi. Buxerni quvonch hamrab oldi. 666. Nihoyat, uni qabul qilishdi.
Ikkinchi voqea Deniel Neffning yuvinish xonasida sodir bo'ldi. Tishini tozalayotgan Neff har doimgidek peshonasiga tushib turgan sochini ko'tardi va ko'zguga engashdi. U belgini ko'rdi. Va nihoyat. 666.
Endi ularning yo'liga qarshi chiqadigan kuch yo'q edi.
Mark karavotida yotganicha besaranjom to'lg'anardi.
Kontsertga tayyorgarlikdan so'ng u xonaga qaytgandi. Demenning joyini to'g'rilagach, u o'z karavotiga yotdi. Mark ukasini sabrsizlik bilan kutardi. U nima bo'lganini tushunolmasdi. Bugun darsda Mark Demenning g'alati holatga tushganini payqadi, keyin esa ukasi yotoqxonadan yugurib chiqib ketdi. Demen haligacha qaytgani yo'q. Mark xavotirga tushganidan uxlay olmasdi.

Nihoyat u Demenning qadam tovushlarini eshitdi.
- Qaerda eding? - so'radi Mark tashvish bilan. - Sendan juda xavotir oldim!
Demen bir og'iz ham gapirmadi. U jimgina qadam bosib kelib o'zini karavotga tashladi.
- Demen! - dedi Mark, lekin yana hech qanday javob bo'lmadi. U bu safar ovozini balandroq qilib gapirdi: - Demen, tuzukmisan?
Demen anchagacha indamadi. Nihoyat, javob qaytardi:
- Endi tuzukman. Chiroqni o'chir.
Mark chiroqni o'chirdi. U birpas jim yotdi, so'ng yana so'radi:
- Rostdan tuzukmisan?
- Uxla, - buyurdi Demen o'ziga xos bo'lmagan keskin ovozda.
Mark anchagacha o'ylanib yotdi, so'ng uxlab qoldi.

