Poygakdagilar (hajviya) [Anvar Obidjon]

Poygakdagilar (hajviya) [Anvar Obidjon]

Botinkavoy bilan Tuflioy dalabogʻdagi bir uyning ostonasida uchrashib qoldilar. – Haliyam asfalni oʻyib yuribsanmi, poshnangdan akang? – deya suqlanib gap otdi Botinkavoy. – Bor-e! – nozlanib, burnini choʻchchaytirdi Tuflioy.– A’zoyi badaningdan achigan paypoqning hiydi kelyapti. Nariroq tur. – Hoʻ! Namuncha osmonlaysan? Sen amrikoni xiromlardan boʻlsang, bizam salamandirlardanmiz. Xoʻjaynim katta bir zavoʻdni guldiratib turibdi. Qasrdek idorasi bor. – Bekamning idorasini oldida senlarniki bir chaqa. Xona tugul hatto yoʻlaklarimizgayam gilam toʻshalgan. – E-e, masalan, men mashinamizning ichidayam gilamni ezib turaman. Shuniychun doim top-tozaman... Xex-xex-xe, tunov kuni bir zoti past kalish loy ilashtirib chiqsa boʻladimi? Achitibroq soʻkay desang, xoʻjayinning qaynanasiga qarashli narsa. – Fu! Unaqa befahmlar navalom, – pistonchasini yarqiratib suzildi Tuflioy. – Ayniqsa, toʻyga borsang, atrofingni bir zumda kalish bosadi. Biri burishgan, biri tirishgan... – Ha, biz shukur qilishimiz kerak, – deb salmoqlandi Botinkavoy. – Harholda, obroʻyimiz bor. Tunov kuni ziyofatdan qaytayotganimizda, xoʻjayinning oʻrinbosari meni artib qoʻydi. – Voy! Shuyam obroʻmi? Xi-xi-xi, xi-xi-xi... Agar bekam istasa, xoʻjayiningga meni oʻptirishi mumkin. Qolaversa, ziyofatdan gapirib, maqtanishingni qara. Nima, seniyam toʻriga oʻtirgizib, oldingga bedana kabob qoʻyishdimi? – Endi-i har kimning oʻz oʻrni bor-da, akasi boʻyidan. Mana, oʻzing ham joyingni bilib turibsan-ku axir. Shu payt darvoza ochilib, hovliga soʻlaqmonday bir yigit kirib keldi. Majnuntol ostidagi soʻrichaga oʻtirib, shumshayganicha sigaret tutatdi. – Ana, haydovchimiz ham keldi, – deb ishora qildi Botinkavoy. – Buyam oʻzimizdan, – deya achinqiranib xoʻrsindi Tuflioy. – Bu shoʻrlik ham bizga oʻxshab doim tashqarida qoladi. 1980

Muallif: Anvar Obidjon