Soʻlim xiyobonda (hajviya) [Anvar Obidjon]

Soʻlim xiyobonda (hajviya) [Anvar Obidjon]

Xiyobondagi bogʻkursida yolgʻiz oʻzi oʻtiribdi. Koʻrib turibman, anvoyi gullarga termilib bahra olayotgani yoʻq. Xayoli boshqa narsada. Sigaretni chetga otdim-da, borib uning yoniga yalpaydim. U, koʻzlarini jovdiratib, menga bir qarab qoʻydi. Sezdimki, gʻirt oʻshandaqalardan. Toʻgʻrisini aytsam, unga qarab turib, negadir achinib ketdim. Hali yoshgina ekan. Kelib oʻtirishga oʻtirdim-u, birinchi boʻlib gap otishga yuragim betlamay, kalovlanib qoldim. Diqqatim oshib, yana sigaret tutatdim. Shunda u men tomonga moyilon boʻlib, koʻzlarimga sinchkovlik bilan tikildi. Chiroyli jilmayib qoʻygach, shamador bir soʻz qotdi: – Peshma-pesh chekib qoldingiz? Yanglishmasam, biron narsaga xumor boʻlyaptilar shekilli? Yosh boʻlsang ham, koʻp ishni koʻrganga oʻxshaysan, deb oʻyladim ichimda. Ayni paytda, tuzogʻimga oʻzi bosh tiqqanidan koʻnglim yorishdi. – Xumor boʻlganda qandoq! – dedim sumalakdek suyulib. – Birga gaplashib xumor yozadiganni topolmay dogʻdamiz xolos. Endi u menga yaqinroq surilib, kutilmaganda, gapni dangalidan boshladi. – Biz ikkitamiz, – narigi bogʻkursida oʻtirgan sherigini koʻz qirida koʻrsatdi u. – Agar, sizniyam doʻstingiz boʻlsa... – Umrimda hech kimga doʻst boʻlmaganman! – deya ochigʻini aytib qoʻyaqoldim men. – Ammo-lekin, meni ikki kishi deb hisoblayveringlar. – Yoʻgʻ-e! – ishonqiramay, menga boshdan-oyoq razm solib chiqdi u. – Sizni qiynab qoʻymaylik tagʻin? Oʻzimni salobatliroq koʻrsatishga tirishib, chimirilgancha dimoq ishirdim. – Ming shukurki, shungayam qiynaladigan ahvolga tushganimizcha yoʻq, – dedim gerdayib va «odatiy standart»ga nisbatan ikki hissa koʻp pul uzatdim. – Qani, tezda doʻkonga yugursinlar-chi, yigitning guli. Sen vino olib kelguningcha, sheriging ikkovimiz stakan topib turamiz. 1978

Muallif: Anvar Obidjon