Кун ҳадиси: “Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам осмон уфқида булутни кўрсалар, ишни тарк қилар эдилар. Агар намоз ўқиётган бўлсалар ҳам. Сўнгра: “Аллоҳим! Албатта, Мен Сендан унинг шарридан паноҳ сўрайман”, дер эдилар. Агар ёмғир ёғса, “Аллоҳим, фойдали ва нафли қилгин”, дер эдилар”.