Qabulxonada (hajviya) [Safar Kokilov]

Qabulxonada (hajviya) [Safar Kokilov]

Eshigiga «hakimlar xonasi» deb yozilgan xonada navbatchi doʻxtur kresloga yastanib olganicha berilib televizordan futbol oʻyinini tomosha qilyapti. Asabiylashib tez-tez sigaret chekaverganidan xona ichi tutunga toʻla. Oʻyin avjida. Doʻxtur har zamon «ha boʻl, chop, tep» deb qiyqirib qoʻyadi. Xonaga kirib kelgan hamshiraga e’tibor ham bermaydi. -­ Doʻxtur, hoy, doʻxtur. Qabulxonaga bemor keldi. Nima qilay? Doʻxtur ikki koʻzi televizorda, qoʻl siltaydi. -­ Oʻtqizib qoʻy. Soʻng... ha, ha, ur, ur... -­ Bemor qoʻshni tumandan ekan. -­ Oshir deyapman, oshir. Ha, tep. Unda yotqizma. Oʻzlariga borib yotsin... -­ Doʻxtur, bemorni oʻzimizning tez yordamda olib kelishdi-da. Bizning tumanga mehmonga kelib kasallanib qolganmish. -­ Unday boʻlsa, yotqiz. He, kallang qursin. Qayoqqa tepayotibsan?.. -­ Izidan hech kim kelmabdi. Dori-darmonlarning haqini toʻlashga puli ham yoʻq ekan. -­ He, unda kutib tur. Oʻtqizma. Tekinga qiladigan dori bormi unga. Chop, chop... -­ Ahvoli ogʻirga oʻxshaydi. Doʻxtur, oʻzingiz ham bir koʻrasizmi? -­ Ogʻir boʻlsa, yotqizda. Nega qarab turibsan? Tep. Yugur. Bor. Boshni qotirma, koʻryapsan-ku, bandman, ­ dedi doʻxtur hamshiraga qarab jerkinib. ­ Oshir bu yoqqa. Hamshira chiqib ketdi. Doʻxtur boshidagi qalpogʻini olib tizzasiga urdi. U muxlislik qilayotgan komanda yengilayotgan edi. -­ Uf-f. Oʻyinni ham rasvo qilishdi. Trenerni haydash kerak. Ablahlar. Tekinxoʻrlar... Shu payt yana hamshira qiz hovliqib chopib kirdi va tovushini balandlatib dedi: -­ Doʻxtur, deyman, doʻxtur... -­ Ha, nima? Namuncha baqirasan? Qoʻyasanmi oʻzi, yoʻqmi? Bu yoqda oʻzi oʻyin rasvo boʻlib turganda... -­ Doʻxtur, bu yoqda bemor ham... -­ Xoʻsh? Nima boʻldi? Oʻtqiz dedim-ku?! -­ Bemor oʻlib qoldi... -­ Ha, unda yotqizma. Qaytarib yubor. A?! Oʻlib qoldi?! -­ Ha, oʻldi. Ogʻayinlari ham ustiga kelib qolishdi. Janjal qilishyapti. Doʻxturni chaqir, deyishyapti. Nega birinchi yordam koʻrsatmadi, deyishyapti. Nima qilay? Doʻxtur, nima qilay? -­ Obbo. Bu yogʻi ham rasvo boʻlibdi-ku. Men-chi? Men nima qilay? ­ deb doʻxtur koʻzlari ola-kula boʻlib oʻrnidan turib ketdi. Tashqaridan odamlarning baqirgani, tapir-tupur ovozlar eshitildi. -­ Doʻxtur, siz endi qoching. Mana bu shkafga kiring... Doʻxtur deraza yoniga boradi. Hamshira baqiradi. -­ Voy, qayoqqa? U yoqqa emas, bu yoqqa, voy, bu yer ikkinchi qavat. Doʻxtur, tashlamang. Shoshmang... Derazadan tashqarida gursillagan va doʻxturning «voy-voy»lagan ovozi eshitiladi. Hamshira boshini ushlab baqrayib qoldi. -­ Voy, oʻlmasam. Endi nima qildim. Uf-f. Endi doʻxturning oʻzini yotqizaman, shekilli... Hamshira shunday deb tashqariga yugurdi...

Muallif: Safar Kokilov