Қабулхонада (ҳажвия) [Safar Kokilov]

Қабулхонада (ҳажвия) [Safar Kokilov]

Эшигига «ҳакимлар хонаси» деб ёзилган хонада навбатчи дўхтур креслога ястаниб олганича берилиб телевизордан футбол ўйинини томоша қиляпти. Асабийлашиб тез-тез сигарет чекаверганидан хона ичи тутунга тўла. Ўйин авжида. Дўхтур ҳар замон «ҳа бўл, чоп, теп» деб қийқириб қўяди. Хонага кириб келган ҳамширага эътибор ҳам бермайди. -­ Дўхтур, ҳой, дўхтур. Қабулхонага бемор келди. Нима қилай? Дўхтур икки кўзи телевизорда, қўл силтайди. -­ Ўтқизиб қўй. Сўнг... ҳа, ҳа, ур, ур... -­ Бемор қўшни тумандан экан. -­ Ошир деяпман, ошир. Ҳа, теп. Унда ётқизма. Ўзларига бориб ётсин... -­ Дўхтур, беморни ўзимизнинг тез ёрдамда олиб келишди-да. Бизнинг туманга меҳмонга келиб касалланиб қолганмиш. -­ Ундай бўлса, ётқиз. Ҳе, калланг қурсин. Қаёққа тепаётибсан?.. -­ Изидан ҳеч ким келмабди. Дори-дармонларнинг ҳақини тўлашга пули ҳам йўқ экан. -­ Ҳе, унда кутиб тур. Ўтқизма. Текинга қиладиган дори борми унга. Чоп, чоп... -­ Аҳволи оғирга ўхшайди. Дўхтур, ўзингиз ҳам бир кўрасизми? -­ Оғир бўлса, ётқизда. Нега қараб турибсан? Теп. Югур. Бор. Бошни қотирма, кўряпсан-ку, бандман, ­ деди дўхтур ҳамширага қараб жеркиниб. ­ Ошир бу ёққа. Ҳамшира чиқиб кетди. Дўхтур бошидаги қалпоғини олиб тиззасига урди. У мухлислик қилаётган команда енгилаётган эди. -­ Уф-ф. Ўйинни ҳам расво қилишди. Тренерни ҳайдаш керак. Аблаҳлар. Текинхўрлар... Шу пайт яна ҳамшира қиз ҳовлиқиб чопиб кирди ва товушини баландлатиб деди: -­ Дўхтур, дейман, дўхтур... -­ Ҳа, нима? Намунча бақирасан? Қўясанми ўзи, йўқми? Бу ёқда ўзи ўйин расво бўлиб турганда... -­ Дўхтур, бу ёқда бемор ҳам... -­ Хўш? Нима бўлди? Ўтқиз дедим-ку?! -­ Бемор ўлиб қолди... -­ Ҳа, унда ётқизма. Қайтариб юбор. А?! Ўлиб қолди?! -­ Ҳа, ўлди. Оғайинлари ҳам устига келиб қолишди. Жанжал қилишяпти. Дўхтурни чақир, дейишяпти. Нега биринчи ёрдам кўрсатмади, дейишяпти. Нима қилай? Дўхтур, нима қилай? -­ Оббо. Бу ёғи ҳам расво бўлибди-ку. Мен-чи? Мен нима қилай? ­ деб дўхтур кўзлари ола-кула бўлиб ўрнидан туриб кетди. Ташқаридан одамларнинг бақиргани, тапир-тупур овозлар эшитилди. -­ Дўхтур, сиз энди қочинг. Мана бу шкафга киринг... Дўхтур дераза ёнига боради. Ҳамшира бақиради. -­ Вой, қаёққа? У ёққа эмас, бу ёққа, вой, бу ер иккинчи қават. Дўхтур, ташламанг. Шошманг... Деразадан ташқарида гурсиллаган ва дўхтурнинг «вой-вой»лаган овози эшитилади. Ҳамшира бошини ушлаб бақрайиб қолди. -­ Вой, ўлмасам. Энди нима қилдим. Уф-ф. Энди дўхтурнинг ўзини ётқизаман, шекилли... Ҳамшира шундай деб ташқарига югурди...

Muallif: Safar Kokilov